zaterdag 15 september
theater Calypso
van 18.00 tot 19.00 uur
bluesnummers van de Stones
van 19.00 tot 20.30 uur Stonesfilm
van 21.00 tot ca. 23.30 uur liveoptreden
THE STOLLING RONES
vanaf ca. 23.30 uur afterparty.
De STONES-avond op 15 september 2012 werd er een om nooit meer te vergeten. Een stijf uitverkocht theater Calypso vol met wildenthousiaste Stonesfans. Na te zijn opgewarmd door DJ-Marcel, die goed gekozen bluesnmummer van de Stones uit hun beginperiode had verzameld en liet horen, liep het vanaf een uur of 7 al behoorlijk vol. De mensen hadden er echt naar uitgezien en wilden genieten van een lekkere avond uit. Dat was aan alles te zien, te horen en te merken. Het liveconcert van de Stones in Rio de Janeiro (2005) werd enorm gewaardeerd. Zeker 150 bezoekers gingen er eens lekker voor zitten en velen zongen al uit volle borst mee. Zo rond 9 uur was de zaal afgeladen vol, vrijwel iederen was binnen en startte de coverband The Stolling Rones met een werkelijk weergaloos optreden. In een ruk speelden ze 2 uur achter elkaar vrijwel alle bekende Stones-hits. De stemming zat er enorm is, er werd uit volle borst meegezonden en meegedanst, het werd echt een dolle boel. Na afloop bleven tientallen nog even nagenieten van een heerlijke afterparty door opnieuw DJ-Marcel. Pas tegen enen keerde de rust weer in het theater en konden we terug zien op een meer dan geslaagde avond. Op ons You-tubekanaal staan enkele films. De foto’s bij dit artikel zijn van van Leen Wander .
Hieronder wat foto’s van Anton Rekke.
Zaterdag 15 september een fantastische Rolling Stones avond in Calypso.
PROGRAMMA:
zaal open vanaf 18.00 uur, DJ-MARCEL draait bluesnummers van de Stones
van 19.00 tot 20.30 uur: FILM op groot scherm, een van de liveconcerten uit 2005
vanaf 21.00 uur LIVEMUZIEK met THE STOLLING RONES. (hun optredens staan garant voor een heerlijke avond herkenbare Stonesmuziek)
na afloop: AFTERPARTY door DJ-Marcel met natuurlijk de nodige Stonesnummers 
’t Groentje (Wijks Nieuws) 12 sept 2012
klik hier voor de 10 beste nummers op video
50 JAAR STONES …… OOK IN WIJK!
12 juli 1962 …het allereerste optreden van de Rollin’Stones in de Londense Marquee Club. Inmiddels zijn we 50 jaar verder en is het toenmalige Engelse bandje uitgegroeid tot een fenomeen in de Rock&Roll wereld met meer dan 50 albums op naam en tientallen Europese en wereldtournees. Hun jubileum wordt dit jaar gevierd met een imposante fototentoonstelling in Londen en een prachtig boek. De Wijkse bluesmannen Frans Hoving, Anton Winkel en Arie |Verheul, beter bekend als BLUESinWIJK, besloten het STONES-jubileum niet zomaar voorbij te laten gaan. Het lijkt misschien vreemd voor een bluesclub om een rock&roll band te eren, maar dat gaat voor de Stones beslist niet op. Blues- en Stonesfan Frans Hoving vertelt: “Mick Jagger en Keith Richard begonnen ooit zelf met een bluesbandje. Zij hadden enorm veel respect voor de toenmalige Amerikaanse bluesmuzikanten. De bandnaam Rolling Stones is zelfs vernoemd naar het nummer “Rollin’Stone” van hun bluesheld Muddy Waters. De eerste Stones-single was de coverversie “Come On” van Chuck Berry en later coverden ze ook nog nummers van Buddy Holly en Howlin’Wolf. In de 60-er jaren nam de belangstelling voor de blues onder de Amerikaanse jeugd steeds verder af en het is vooral aan toenmalige Britse bands als the Rolling Stones, the Animals, Cream en Fleetwood Mac te danken dat de zwarte Amerikaanse blues aan een tweede leven kon beginnen. Ze haalden hun Amerikaanse blueshelden naar Europa en zo stonden de zwarte bluesmannen hier opeens te spelen in zalen met allemaal blank publiek. Zonder deze Europese bluesrevivals zou de blues nu mogelijk een kwijnend bestaan lijden. De huidige bluesliefhebbers zijn dus Stones-mannen als Jagger en Richards veel dank verschuldigd. Vandaar dat we op 15 september in theater Calypso een Stones-avond organiseren met veel oude Stones-blues, een mooie Stones-film en een optreden van de beste stones-coverband die we konden vinden, the Stolling Rones. Het wordt zonder twijfel een prachtige avond.”
Zelfs onze eigen WAIKSE columnist Janus kan een Stones-oavond wel waarderen.
Op 9 september schreef hij erover in zijn wekelijkse colum ONGEZOUTEN.
De Stones avond van Bluesinwijk in Calypso is stijf uitverkocht. Er kan zaterdag geen bezwete zestiger meer bij. Als dat maar goed gaat. De temperatuur en de vaak toch al te hoge bloeddruk van de gemiddelde aanwezige kunnen nog wel eens tot gevaarlijke hoogten stijgen door de opzwepende klanken van de Stolling Rones. Deze tributeband (de naam is in een melige bui verzonnen door de schoonmoeder van de bassist) geeft een natuurgetrouwe imitatie weg van de Stones. Onder leiding van zanger “Mack Jigger” zullen vele klassiekers de revue passeren. De echte Mick Jagger heeft naar verluidt met zo’n 4000 vrouwen het bed gedeeld. De zanger van de Stolling Rones moet zich een jaar lang dagelijks 4000 keer opdrukken om zijn beginnende buikje weg te werken en de tanige gestalte van zijn held ook maar enigszins te benaderen. Jerry Hall zou hem nog geen blik waardig gunnen. Maar dat is dan ook het enige verschil met het echte werk, want verder is aan alle details gedacht. Inclusief een zwaar aangezette “Keith” met zweetband en uitgewoond hoofd die naar zijn gitaar kijkt alsof iemand hem die net in zijn handen heeft gedrukt. en die wezenloos ronddraait met zijn hoofd alsof het lijntje coke dat hij van de borsten van een groupie opsnoof er nu pas echt inhakt. Maar muzikaal gezien staat het als een huis. Als je heel, heel erg met je ogen knijpt is het net de gerenommeerde Zweedse tributeband Stønes die daar op de planken staat. Verdomd als het niet waar is.
Het wordt vast gezellig, want ik moet altijd erg lachen om de gemiddelde Stonesfan. Door de week rayonmanager bij het UWV en in het weekend in een leren pak op de motor klimmen om de midlifecrisis die zich nu al zo’n dertig jaar voortsleept te bezweren. Laat het woord “Stones” vallen en ze beginnen woest met hun vuist te zwaaien en met een verbeten kop het loopje van “Satisfaction” te harken op hun luchtgitaar. Hun favoriete Stone is zonder uitzondering Keith Richards, of “Kief” zoals ze hem liefkozend noemen, want deze brave huisvaders van gevorderde leeftijd herkennen zich stuk voor stuk in de gitarist. Dat rebelse, dat hebben ze zelf ook. De Beatles? Stelletje homo’s. Wijvenmuziek. En ondertussen staan deze stoere kerels met vochtige ogen en een dikke keel mee te wiegen op “Angie”. Vroeger ja, toen kon het er wild aan toe gaan en werd er nog wel eens een concertzaal afgebroken. Maar komend weekend moeten we de risico’s toch meer in de medische hoek zoeken.
Het zal dus vooral druk zijn bij de toiletten, waar de door prostaatklachten geplaagde fans over de pisbakken heen kunnen uitweiden over Kralingen en over wat een lekker wijf Mariska Veres was en dat het na de dood van Brian Jones eigenlijk nooit meer hetzelfde is geweest. En bij de EHBO-post zal men de handen vol hebben aan babyboomers die na jaren ijsthee drinken opeens bier met joints gaan mixen. Je ziet het voor je. Gelige wietdampen drijven over de markt, zo dik dat je er plakken spacecake van kunt snijden. En Tom van Ginkel grijpt halverwege de avond de microfoon om te waarschuwen dat er slechte “stuff” in omloop is, “dus uitkijken weetjewel.” Ik hoop dat de bezoekers de laatste paar weken op tijd naar bed zijn gegaan, zodat ze zaterdag zonder problemen volledig uit hun stekker kunnen gaan. De Nijmeegse Vierdaagse moet je ook niet ongetraind lopen. Maar dat er heupen gaan breken lijkt me onvermijdelijk, de vraag is alleen hoeveel en of het daarbij blijft. De gemeente werkt achter de schermen koortsachtig aan een noodverordening. Hierdoor zullen, onder het motto “Start me up”, alle AED kasten uit de Kromme Rijnstreek in en om het theater aanwezig zijn. Een geruststellende gedachte.
Janus
TENTOONSTELLING 50 JAAR STONES.
Museum RockArt in Hoek van Holland besteedt dit jaar (nog t/m 2 dec) met een speciale expositie aandacht aan het feit dat de geschiedenis van The Rolling Stones vijftig jaar geleden is begonnen. In het voorjaar van 1962 ontmoetten Mick Jagger en Keith Richards elkaar op weg naar school. Dat feit markeert het begin van The Rolling Stones, de rockband die vanaf het allereerste moment geruchtmakend is geweest. Tijdens de expositie wordt de carrière van The Rolling Stones uitgebreid belicht. Naast unieke memorabilia zijn er ook bijzondere posters, foto’s, LP’s en singles te zien. Het geheel wordt ondersteund door unieke beeld- en geluidsfragmenten. Natuurlijk wordt er ook ruimschoots aandacht besteed aan het roemruchte optreden op 8 augustus 1964 in het Kurhaus te Scheveningen. Eén van de topstukken van de expositie is het Premier drumstel dat Charlie Watts tijdens dat concert bespeelde. De expositie “50 jaar Rolling Stones – It’s Only Rock ’n Roll” is te zien tot en met 2 december 2012. Museum RockArt is gevestigd aan de Zekkenstraat 42 te Hoek van Holland en is geopend op donderdag/vrijdag/zaterdag en iedere eerste zondag van de maand van 13.00 tot 17.00 uur. De entree bedraagt 5 euro per persoon.www.rockart.nl. De Nederlandse Stonesfanclub besteedt ook veel aandacht aan 50 jaar Stones. Kijk op hun website.
TROUW 6 juli 2012
Een tweede muzikantenleven, dankzij The Rolling Stones
The Rolling Stones vieren volgende week dat ze vijftig jaar geleden voor het eerst optraden. De muzikanten, mannen op leeftijd inmiddels, presenteren onder meer een boekwerk. Met hun doorbraak bezorgden ze destijds oudere artiesten een tweede loopbaan.
Stones-gitarist Keith Richards heeft eens verteld hoe zijn band tijdens de eerste tournee in de Verenigde Staten op bezoek ging in het hoofdkwartier van Chess Records in Chicago. Platenbonzen en technici van het blueslabel ontvingen de jonge Britten. Er was ook een man in een overall het plafond van de studio aan het schilderen. Hij werd nogal terloops voorgesteld. In de trant van: ‘overigens dit is Muddy Waters.’ The Stones waren ontsteld. Stond hun held hier echt met een kwast in de hand? Dit was de man die ze vereerden als een god. Hun band was genoemd naar zijn nummer ‘Rollin’ stone’ (‘He’s gonna be a rollin’ stone’). Zo en niet anders stonden ze ook aangekondigd voor hun eerste optreden in de Marquee Club op 12 juli 1962: The Rollin’ Stones. Aan Muddy Waters en met hem aan veel andere bluesartiesten zou snel recht worden gedaan. The Stones met in hun voetspoor een reeks andere muzikale acts uit het Verenigd Koninkrijk zouden de Amerikanen de blues laten herontdekken en het genre mateloos populair maken in Europa. Muzikanten konden opeens kiezen uit de aanbiedingen voor optredens en zagen plots allemaal blanke gezichten voor hun podia opduiken. Lang was blues de muziek geweest van paupers. Van plantagearbeiders in het nog grotendeels gesegregeerde zuiden van de VS. Van zwarten die hun heil waren gaan zoeken in noordelijker streken en nu waren neergestreken in de mindere wijken van de steden daar. Blues gold als muzikaal weinig interessant met steeds weer dat stramien met die twaalf maten. Blues zou tekstueel ook al weinig te bieden hebben, lijden onder een zeer eenzijdige thematiek. Al met al meer muziek voor de onderbuik dan voor het verstand. Puriteins Amerika hield de jeugd er liever ver van weg. Blues waaide wel over naar Europa. Een aantal artiesten ging daar zelfs touren. Iemand als Big Bill Broonzy gaf al midden jaren vijftig concerten aan de overkant van de Atlantische Oceaan. De grote blues revival zou hij niet meemaken. Hij overleed in 1958 aan de gevolgen van keelkanker. Veel anderen begonnen dankzij The Rolling Stones, the Animals, Cream, Fleetwood Mac en andere door de blues geïnspireerde formaties wel aan een tweede leven. Ze konden weer gaan optreden, verkochten platen en verdienden aan de rechten van hun opnieuw uitgevoerde liedjes, als ze eerder verstandig genoeg waren geweest om die in eigen beheer te houden. Zo werd ‘Little Red Rooster’ van Willie Dixon, eerder uitgevoerd door Howlin’ Wolf, midden jaren zestig in veel landen een grote hit in de uitvoering van The Rolling Stones. Veel artiesten die elders hun brood verdienden, konden weer terugkeren naar hun oude liefde. Sam Chatman, een bluesman uit Mississippi (bouwjaar 1897), was maar een voorbeeld. Als multi-instrumentalist had hij tot het begin van de jaren veertig rondgetourd. Daarna was de koek op en moest hij op de plantage gaan werken. Als 65-plusser keerde het tij in gunstige zin en werd hij herontdekt. Muddy Waters, pionier op het gebied van de elektrisch versterkte Chicago Blues, werd nog veel meer op het schild geheven. Zelfs voor de muzikanten die hem ooit hadden begeleid zoals Otis Spann, James Cotton en Little Walter bleken nu succesvolle solocarrières weggelegd. Waters speelde verscheidene malen samen met de Stones en was Mick Jagger en de zijnen dankbaar : “Toen ik begon, noemden ze mijn muziek nigger music. Mensen hielden de blues buiten hun huis. The Beatles begonnen, maar The Rolling Stones maakten mijn muziek echt acceptabel. Ik heb respect voor de wijze waarop zij de deuren hebben geopend voor de zwarte muziek. The Stones hebben het allemaal mogelijk gemaakt.”
50 JAAR STONES
The Rolling Stones bestaan uit Mick Jagger (zang), Keith Richards (gitaar), Charlie Watts (drums) en Ron Wood ((bas)gitaar). De bekendste ex-leden zijn Brian Jones, Mick Taylor, Bill Wyman, en hoewel nooit officieel, toetsenist Ian Stewart.
12 juni 2012
Maandagavond 30 april 2012
We hebben
In maart 2011 won de Belgische band 
In oktober 2011 koos de jury bij de Nederlandse Blues Challenge als beste duo 
Vrijdag 10 februari 2012, 19.00 uur
Howlin’Wolf
Ook 
In haar nog maar
komen woorden tekort om de band met complimenten te overladen. Bluesjournalisten schreven: 
Op 18 september 2010 is het exact 40 jaar geleden dat de toen 27-jarige 
BLUESFOTO’S IN WIJKS GEMEENTEHUIS 4 – 28 OKTOBER 2010
MARIëLLA TIROTTO & the BLUES FEDERATION
Dat de 3 heren van BLUESinWIJK de zaken goed voor elkaar hebben is zo langzamerhand wel bekend. Met hun zomerfestivals en bluesavonden in het Calypso Theater van Wijk bij Duurstede hebben ze inmiddels een vaste kern van 200 vrienden achter zich staan. Toch weten ze deze zondagmiddag het publiek weer te verrassen met champagne als welkom. Daarnaast gaan er tijdens het optreden heerlijke versnaperingen door de zaal. De heren hebben er, in samenwerking met het JazzcaféWBD, weer een fantastische middag van gemaakt. De show van de Belgische band, Howlin’Bill, maakte de dag dan ook helemaal af. Wel mogen de BLUESinWIJK heren een aantal van hun vrienden de volgende keer als entree ‘zwijggeld’ laten betalen. Want het kakelende publiek was op deze mooie middag een erg grote stoorzender. Geen Calypso Theater deze keer maar op de vaste locatie van het mooie Jazzcafé. Het Jazzcafé blijkt een schitterende plek en roept gelijk de vraag waarom er niet eerder gekozen is voor deze samenwerking. Het nodigt in ieder geval uit tot meerdere optredens op deze locatie. Een superplek voor de middelgrote bluesbands. Aan het Belgische Howlin’Bill om het nieuwe bluesjaar in Wijk bij Duurstede te openen. Als er wordt afgetrapt staat de band in een uitverkochte met 200 man gevulde zaal. Ook voor een band kan het eerste optreden in 2011 slechter beginnen. Frontman Willem geeft dan ook aan er zin in te hebben. Met de opener ‘Next Time’ weten ze het publiek gelijk te boeien en zijn de eerste swingende mensen al waar te nemen. De mix van blues, rock’n’roll, swing, boogie, rock en roackabilly blijkt erg aanstekelijk. Binnen no-time slaat het vuurtje over op nog meer aanwezigen en ontstaat er een heerlijk dansende menigte. Zoals zo vaak gaat de meeste aandacht op het podium uit naar de frontman en de gitarist. Bij deze band is dat niet anders, maar oh wee, de 2 heren hebben met Uncle T en Waylon Waters een reete strakke ritmesectie achter zin staan. De basis die er neergelegd wordt geeft de sublieme gitarist Little Jimmy en Bill de gelegenheid om afwisselend te excelleren. Beide maken hier met verve gebruik van. Bill slaagt er regelmatig in om het publiek uit volle borst mee te laten zingen en bij de solo’s van Litlle Jimmy juicht het publiek alsof er een andere Jimi in de zaal staat. Absolute hoogte punt van de avond is voor mij het nummer
Zaterdagavond 27 november speelt de inmiddels 69 jarige Harry (CUBY) Muskee met zijn BLIZZARDS in het Wijkse Calypsotheater. Cuby naar Wijk halen stond al lange tijd hoog genoteerd op het verlanglijstje van de BLUESinWIJK-mannen. Samen met Tom van Ginkel van theater Calypso organiseren zij dit zonder twijfel legendarische bluesconcert. Ze zijn er bijzonder trots op dat het hen is gelukt Cuby naar Wijk te halen. De belangstelling voor het concert op 27 november is enorm. In no time was het theater uitverkocht. Op 27 juni 1960, dit jaar precies 40 jaar geleden, speelden Cuby and the Blizzards ook in Wijk, in de toenmalige fruitveiling. Dat heette toen nog een beatavond en de entree was 5 gulden. Cuby staat de laatste jaren weer helemaal in de belangstelling en de grootste beloning was de gouden plaat voor hun album 
n januari 2010 ontvingen
es’. Maar de gedoseerde toevoeging van strijkers en blazers maakt ‘Cats Lost’ ook helemaal ’2009’. ”Dit is geen typische bluesplaat”, vindt Muskee zelf. ”We verlaten regelmatig het 12-maten bluesschema. Zonder te vergeten waar we vandaan komen, heb ik geprobeerd het bluesgevoel onder te brengen in echte liedjes.” De basis van de cd werd opgenomen in 
. Kijken we eens naar de tracks die er op deze lp staan. Het album opent met “Things I remember”-een soortement van Sixtie-song, die meteen al het rauwe element laat zien van deze groep. Dan een eigen nummer als “Just for Fun”, een uitstekend Bluesrock nummer met meteen al de hoogstaande gitaarrifjes van Eelco, maar ook prachtige piano riedeltjes van Hilbrandie. Kort maar krachtig noem ik dat dan, maar let op, want de track die nu volgt is erg lang, maar geen minuut teveel. We hebben het hier over de song waar heel veel over te doen is geweest, want wie heeft dat nou eigenlijk geschreven? Ik ga U daarmee ook niet vermoeien, want dat zou gewoon touwtrekken worden, maar neem van mij aan dat de dame met een enorme reputatie dit recht mag op eisen van mij, jawel Bessie Smith dus en het nummer “Gin House Blues”. Dit nummer is wat mij betreft de blues ronduit. Wat een depressie zit er in dit nummer, en zo verschrikkelijk goed vorm gegeven, in ingetogenheid, rauwheid, gevoeligheid, dat ik daar gewoon geen woorden voor heb, en tot aan de dag van vandaag mijn absolute lieveling is. Mooie jazz-gitaarloopjes met een zeer dreigende achtergrond- koesteren zeg ik dan. Van een zelfde soort is Hobo Blues, een nummer wat een Homage is aan John Lee Hooker, en een slow-blues van jewelste is. Dan “Five long Years”van Eddie Boyd, is ook zo een klassieker, die elke band tegenwoordig speelt, maar Harry geeft er weer dat rauwe randje aan, met dat speciale stemgeluid, en verder ook die enorme exspressie en natuurlijk zijn fantastische Bluesharp. Het titelnummer “Desolation Blues” is een acoustisch getinte song waarin de kwaliteiten van deze jongens nog eens onderstreept worden, en laten zien hoe goed ze ook ingetogen uit de voeten konden, wat later zou blijken in songs als “Somebody Will Know Someday” of “Window of my Eyes”, maar dat was veel later pas. Dit album laat ons een band zien, die de bluesmuziek hoog in zijn vaandel draagt, maar een compleet eigen idee erover heeft, maar vooral zijn helden eert in songs en uitvoeringen die gewoon legendarisch zijn. Wat ook zeker een uniek gegeven was, is dat er regelmatig Amerikaanse grootheden op de Grollo-Farm verschenen, en ook de samenwerkingsverbanden tussen, Hooker, Boyd, en vele anderen zijn uniek. “Desolation” is het begin van een band die een onuitwisbare indruk heeft nagelaten in de Bluesmuziek, en nog steeds opereert in het circuit, wel in een Andere bezetting, mqar nog steeds met de bevlogenheid voor de blues, maar altijd voorzien van uitstekende muzikanten als Erwin Java, en terecht ook eindelijk de beloning heeft gehad, waar ze naar mijn idee al veel eerder aanspraak op konden maken, maar het gaat Harry Muskee om de muziek.Er is een nieuw album van Cuby And The Blizzards in aantocht, dus the Story Remains. Nederblues and beyond in Optima Forma! Het album werd trouwens geproduceerd door Tony Vos. Eelco Gelling is ook nog steeds actief met zijn eigen Bluesband, en heeft naar veel omzwervingen zijn vorm weer een beetje gevonden gelukkig.
In de serie ‘Het verhaal van’ vertellen artiesten wekelijks op 
