LP van de maand

Bluesliefhebber en bestuurslid Willem van de Kraats trekt al jarenlang elke zondagochtend een LP uit zijn grote collectie vinyl, gaat er lekker voor zitten met een kopje koffie en geniet van de blues. Dat zondagse ritueel bracht ons op het idee om dit maandelijks op grotere schaal te gaan doen. Bluesliefhebbers kiezen hun favoriete LP, schrijven er hun persoonlijke herinneringen bij en mailen die naar lpvandemaand@bluesinwijk.nl.  Willem en Jos du Floo vormen samen een jury en kiezen de leukste inzending eruit. We publiceren die keus op onze website, delen het op social media en Jos draait een maand lang elke zondag een nummer van de LP in zijn bluesprogramma ‘Highstreet Jazz&Blues’ op Regio90FMDe eerste LP van de maand werd zondag 4 oktober bekend gemaakt door Jos.  Hieronder kunnen alle verkozen LP’s en de verhalen worden teruggelezen en ontstaat de komende jaren een mooi archief van prachtige bluesLP’s. 

augustus 2022

Deze LP is niet echt mijn favoriet, maar altijd als iemand mij daarnaar vraagt dan is dit toch steeds degene die mij als eerste in gedachten komt. Waarschijnlijk komt dat door de ongeëvenaarde versies van Little Wing en Red House op dit album (die ik volgens mij allebei ongeveer 300.000 keer geluisterd heb). Dus misschien heeft dit album wel meer invloed op mijn muzikale ontwikkeling gehad dan ik zelf in de gaten heb. Het is een “Live”album wat is samengesteld uit nummers van diverse concerten en twee verschillende band samenstellingen en heeft een beetje een rommelige geschiedenis (dat past bij mij). Mijn 1e exemplaar (LP) heb ik grijs gedraaid en daar waar andere mensen soms een kras op zo’n LP maakten tijdens het verzetten van de naald heb ik de mijne gebrandmerkt met een brandende sigaret tijdens het omdraaien (ik denk nog met zware Van Nelle) dus dat was opletten tijdens het draaien want anders kon ik weer een nieuwe naald halen. Wat mij betreft is dit album nog steeds een aanrader, zeker voor muzikanten. Wel een origineel beluisteren dan, dus van voor 2011. Jimi Hendrix– guitar, vocals;  Mitch Mitchell– drums;  Noel Redding– bass guitar (1968–1969 tracks en Billy Cox– bass guitar (1970 tracks) Op de 1e uitgave van het album (1971):   De credits van het album geven “Little Wing” en “Voodoo Child” verkeerd weer als zijnde opgenomen in San Diego, maar in werkelijkheid werden ze opgenomen in de Royal Albert Hall op 24 februari 1969. Alle nummers werden geschreven door Hendrix, behalve waar vermeld. De albumgegevens zijn afkomstig van de originele Reprise LP platenlabels uit 1971. De originele UK Polydor uitgave keert de kanten om, met “Johnny B. Goode” als opening kant één en “The Queen” kant twee. Zowel de Reprise als de Polydor album liner notes vermelden de tracks in een andere volgorde dan de echte LPs. 2011 heruitgave: Hendrix in the West werd heruitgebracht op 13 september 2011, als onderdeel van Experience Hendrix’s project om Hendrix’s discografie te remasteren. Omdat de rechten van de Royal Albert Hall optredens die op de originele LP staan in geschil zijn,[8] vervangt de heruitgave de opnames van “Little Wing” (3:52) uit Winterland op 12 oktober 1968, en “Voodoo Child” (10:40) uit de San Diego Sports Arena op 24 mei 1969.
Klaas van Kuilenburg

Juli 2022

King of the Delta Blues Singers
De LP van de maand rubriek van BluesinWijk heeft inmiddels al een mooie verzameling aan albums van Bluesgiganten uit binnen- en buitenland opgeleverd. Dat, gecombineerd met het feit dat er zo’n enorm rijke geschiedenis van fantastische Blues-Albums is om uit te kiezen, maakt het niet makkelijk om één LP van de maand te bedenken. Toch miste ik nog een artiest die in deze schitterende verzameling zeker niet mag ontbreken. Toen ik geboren werd, was hij al 63 jaar dood. Als eerste lid van de beruchte club van 27 was hem ook bepaald geen lang leven gegund, maar gelukkig leefde (en leeft) zijn muziek voort. Ik heb het natuurlijk over Robert Johnson, King of the Delta Blues singers. Het werk van deze pionier van de Blues, wat uit maar 29 liedjes bestaat, is een must-have in de collectie van elke Blues-fanaat. Met zijn huilende stem en zijn virtuoze gitaarspel is hij voor mij echt een van de eerste grote Blueslegendes en weet zijn muziek mij keer op keer te raken. Hij heeft van veel Bluesklassiekers de eerste versie opgenomen en daarvan staan er veel op deze postume verzamelaar uit 1961. Buiten Johnson’s geweldige muziek, die een inspiratie zou gaan vormen voor vele muzieklegendes van Eric Clapton tot Jimi Hendrix, was Johnson nog op een andere manier heel belangrijk voor de Blues. Zijn leven, waarover eigenlijk maar weinig met zekerheid gezegd kan worden, is door zijn jonge overlijden door velen gretig gebruikt als stof voor mythevorming. Daarmee is hij dé belichaming van de Blues geworden. De verhalen, die ongetwijfeld maar bar weinig met de werkelijkheid van doen hebben, hebben decennialang grote fascinatie losgemaakt bij Bluesfans en historici over de hele wereld. Van zijn vermeende ontmoetingen met de duivel tot de wilde complotten over zijn mysterieuze dood via het verhaal dat hij zijn ziel verkocht zou hebben aan de duivel in ruil voor bovenmenselijke kunde op de gitaar. Dit verhaal wordt ondersteund door ijzersterke nummers op dit album zoals Me and the devil Blues en Crossroads Blues. Ook de iconische hoes van dit album vertelt in al zijn eenvoud een fascinerend verhaal. Het mysterieuze en duistere aspect is voor mij een belangrijk deel van de charme van de Blues. Het luisteren van de Blues brengt je heel dichtbij een lang vervlogen tijd, met al zijn geheimen en schoonheden, en dat is zo prachtig, opwindend en fascinerend aan deze muziek. Robert Johnson is nog steeds onovertroffen in het uitgebreid en treffend vertolken van dit verhaal met minimale middelen en daarom verdient hij zeker een plekje in deze mooie rubriek.
Tom Copier

juni 2022

Band of Gypsys
Ik was 12 jaar oud toen ik Hendrix op tv zag, het was een regenachtige dag en op tv( België 2) was een concert, dat was namelijk Jimi plays Berkeley. Mijn moeder tipte mij daarop, wetende dat ik zeer geïnteresseerd was (en nog steeds ben) in gitaar muziek. Mijn ogen waren niet van het beeld af te slaan…dit was ongelooflijk, zo moest het en dit was de sound die ik mooi vond. Daar zag ik net als bij AC/DC de Marshall stacks. Een liefde voor het leven is geboren. De Fender stratocaster en het wah pedaal deden de rest. Ongelooflijk wat een sound. Na een week, niet slapen van opwinding hahahaha heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar een vriend van mijn vader gegaan. Mijn vader zei ga bij hem maar eens kijken die heeft heel veel lp’s. Zaterdag middag, belde ik aan en hij (Pierre was zijn naam) liet me binnen. Ik vroeg naar de muziek, Hendrix! Och kereltje ga zitten zei hij dan laat ik je wat dingen horen. Daar is het begonnen, die middag is mijn toekomst gevormd, we gingen van Freddie King, naar Rory Gallagher, van Allman Brothers naar Litlle Feat, van Howlin wolf naar ….alles wat ik niet kende maar hij mij liet horen. Dit was mijn muziek, naast de rock en metal die ik thuis al in kleine aantallen had, zoals Quo, en AC/DC en Motorhead.Na 4 uur zei ik tegen hem: Ik heb Hendrix op tv gezien! Wat heb je daar van? Wat ervan is! was zijn antwoord, maar zei hij, ik moet eigenlijk nog ergens naar toe, maar ik geef je wel een lp mee. Die lp was de band of Gypsys. Inmiddels thuis aangekomen ben ik naar mijn slaapkamer gegaan en heb de plaat op de draaitafel gelegd. Wat een sound, vrijheid en improvisatie….die plaat heeft, net als Irish Tour van Gallagher, mijn muzikale denken gevormd…. vanaf de eerste tonen van Who Knows tot aan de laatste klanken van We gotta live together…..ongelooflijk. Maar die ene toon van de solo van Machine gun…is voor mij het hoogtepunt van de plaat. Inmiddels ben ik zelf een grote muziek verzamelaar, van allerlei stijlen, van Jazz ,blues tot metal en prog, psychedelica, sixties enz. Door de jaren heen heb ik alle versies van die opnames van Hendrix Band of Gypsys verzameld, Bootlegs, extra tracks ergens op cd’s enz …tot dan uiteindelijk twee jaar geleden een boxset verscheen met alle tracks van die avonden…….het was compleet, net als mijn zoektocht…. Wederom zat ik net als toen te luisteren naar de muziek, de intensiteit en de vrijheid……..dat is het nog steeds voor mij….Band Of Gypsys heeft mijn muzikale leven blijvend veranderd….tijdloos inspirationeel muzikaal document van een legende……..Hendrix……Prachtig  
Julian Sas

mei 2022

Hell's Sessions
Mijn favoriete blues LP van vroeger, toen ik nog jong en knap was, was Hell’s Session van Livin’ Blues. Dat was eigenlijk mijn eerste kennismaking met de Blues in het algemeen in de jaren ’60.  Wat mij betreft behoorde deze band  toen tot de beste Nederlandse Bluesbands. Er zit zoveel variatie in de nummers, die ze uitgebracht hebben. Nicko Christiansen gaf met zijn doorleefde rauwe stem dat specifieke eigen geluid aan de muziek. In het echt had ik ze echter nog nooit horen spelen. Totdat ik in 2018 hoorde, dat in een andere samenstelling, Livin’ Blues Xperience optrad in Amerongen, georganiseerd door Amuuz in de Allemanswaard met frontman Nicko Christiansen. Ik dacht, dat gaan we meemaken. Ik was nieuwsgierig hoe dit zou zijn. Jammer, dat de zaal niet een wat intiemere sfeer had, zou toch leuk zijn in de toekomst, maar wat een optreden!  Het enthousiasme spatte eraf. Geweldige zang en wat een performance. Nicko sprong over het hele podium als een jong ventje van 25, wisselde af met een stukje sax, percussie. De rest van de band had hetzelfde enthousiasme en was heel goed op elkaar ingespeeld.  En Nicko kan ook nog eens goed schilderen, maar dat terzijde. Het originele Livin’ Bluesgeluid is goed bewaard gebleven. Ik was blij, dat ik dit meegemaakt had en dat de band in deze samenstelling met zoveel energie en plezier het Livin’Blues gevoel en geluid bewaard had.
Ellen Steijn

April 2022

Untiteld
‘The Rolling Stones are more than just a group – they are a way of life’. Dit schreef manager Andrew Loog Oldham op de achterkant van de eerste LP die de Stones maakten. Die ‘way of life’ sprak mij aan en draag ik nog steeds in mijn botten. Ik kreeg deze LP van Dianna toen we elkaar net hadden ontmoet. Ik pakte deze LP uit mijn platenkast en je ziet dat hij grijs gedraaid is. Bintangs-style!! Toen ik de vraag kreeg om mijn ‘favoriete album ooit’ te beschrijven, dacht ik onmiddellijk aan deze onvergetelijke plaat. We waren met de Bintangs bezig met het ontgroeien aan de Indorock en het transformeren naar een blues-getinte stijl. En daar waren ineens de Stones. We kochten eerst een EP en waren verkocht. Daarna kwam dus dit album en we waren gestenigd voor het leven! Arti Kraaijeveld, Meine Fernhout en ik (Frank Kraaijeveld) draaiden de plaat zo vaak dat we de B-kant dwars door de A-kant heen hoorden. Magie!!! De ruige, ongecompliceerde rhythm and blues met rock-randjes en blues-emotie drong diep in onze zielen! Er was geen ontkomen aan. Een korte opsomming: ROUTE 66, een dodelijke riff en een knallende Charlie. I JUST WANT TO MAKE LOVE TO YOU, Muddy Waters op topsnelheid. HONEST I DO, een fragiele Jimmy Reed song. I NEED YOU BABY (MONA), Bo-song met een hypnotiserende Tremelo. NOW I’VE GOT A WITNESS, instrumentaal intermezzo. LITTLE BY LITTLE. Rhythm and blues pur sang. I’M A KINGBEE, vette uitvoering van Slim Harpo’s hit. CAROL, superstrakke uitvoering van Chuck’s song met een hoofdrol voor Keith. TELL ME, de eerste song van Mick & Keith. Let op de twaalf-snarige gitaar. CAN I GET A WITNESS, uptempo R&B song van Holland/Dozier. YOU CAN MAKE IT IF YOU TRY, dat heeft Mick Jagger wel bewezen. Last but not least: WALKING THE DOG, een dubbelzinnig nummer van Rufus Thomas. Kortom, een plaat die nu nog als een paal boven water staat, die de Stones definitief op de kaart zette. Alleen de hoes al is een arrogant statement. Alleen de ruige Stones die woedend in de camera kijken en totaal geen titel!! De onderkant van de LP is aangevreten door de tijd!!
Frank Kraaijeveld (The BINTANGS)

Maart 2022

In 1963 kwam ik in Beverwijk wonen, een puber van toen 12 jaar, met een flink Brabants accent, nog zo bleu als een pakje boter en ging daar de LTS en later de MTS doen. Mijn muzikale ontwikkeling stond nog in de kinderschoenen, maar de Beatles waren wel beter dan de Stones. Je moest kiezen natuurlijk. In Beverwijk en omstreken streden in de zestiger jaren de Bintangs en de Hamlets om de lokale populariteit. Er was een moment dat ik ’s morgens naar school ging en mijn blik werd getrokken naar de, niet meer in gebruik zijnde, gashouder van de gemeente. Een torenhoog ding waar voor die tijd lokaal de gasopslag plaatsvond. Nu werd hij helemaal bovenaan gesierd door metershoge letters die de naam BINTANGS vormden. Een actie van de inmiddels behoorlijk actieve fanclub van de band. Het werd het gesprek van de dag en een boost voor de populariteit van de band. Het moest ervan komen om eens naar een optreden te gaan en dat werd de parkeerplaats boven op het duin in Wijk aan Zee. Daar werd ik voor het eerst getroffen door de klanken van de Bintangs. Wat een klereherrie, daar kan Basic Station vandaag de dag nog een puntje aan zuigen. Het had me niet verbaasd als ze het in Engeland nog konden horen. Ik was dit natuurlijk totaal niet gewend, dat blijkt ook wel als ik nu hun muziek van toen nog eens terugluister, want dan blijkt dat alleszins mee te vallen. Ik moest er even van bijkomen en ging zitten op de opstaptrede van de truck die bij het podium hoorde. Daar zittend viel het me op dat ik steeds op moest staan om iemand naar binnen of buiten te laten. Van mijn wijzere vrienden begreep ik al snel dat de vrachtwagenchauffeur ook wat wilde verdienen aan het optreden en dat hij zijn cabine per 10 minuten verhuurde aan ‘liefhebbers’.  Ik had wel een vermoeden wat dat betekende, maar durfde niet naar binnen te kijken, bang om misschien wat op te lopen. Achteraf eigenlijk nog niet eens zo gek gedacht. In die jaren kwamen er al wel wat singeltjes uit, maar pas in 1969 de eerste LP – Blues on the Ceiling. Die vond ik wat matig, maar gelukkig kwam een jaar later Travellin’ in the U.S.A. Een LP waar zeker enkele nummers op staan die ik als echte Bintangs muziek heb onthouden. De dwarsfluit van Jan Wijte heeft daar zeker toe bijgedragen. Ik kreeg de LP van Harry Schierbeek, de hardste drummer die ik ooit heb meegemaakt. Hij sloopte altijd wel wat, maar daar maalde hij niet om, zacht spelen was aan hem niet besteed. Ik kende hem omdat ik heel regelmatig bij zijn ouders Harry sr en tante Bep, thuiskwam vanwege een andere hobby, de radio, om precies te zijn de 27Mc. Harry was echt een gast waarvan je zegt ‘ruwe bolster blanke pit’.  Leuke tijd wel. Trouwens, ik kwam ook wel eens bij de gitarist Jack van Schie. Zijn zus was bevriend met mijn zus en ik mocht af en toe wel eens als taxi spelen. Leuke gast die Jack. Travellin’ in the U.S.A. Deze LP bevat zeker drie nummers die ik echt ‘Bintangs sound’ vind. Dat zijn Ridin’ on the L&N, Agnes Grey en Travelling in the U.S.A. De laatste heeft in 1970 zelfs een top10 notering gehad in de hitlijsten. Op de voorkant van de hoes staat een mooie zwart-wit foto van de toenmalige bezetting Frank Kraayeveld, Jan Wijte, Arthy Kraayeveld, Rob van Donselaar, Aad Hooft en zanger Gus Pleines. Naast het repertoire van de band was het vooral de stem en het uiterlijk van Gus dat ervoor zorgde dat de Bintangs erg vaak vergeleken werden met de Rolling Stones, net zo’n grote bek en net zo’n manier van doen op het podium. Kortom, dit is de Bintangs LP die ik nog steeds de mooiste vind.
Frans Bruijnincx

februari 2022

Ik was 14 jaar en hoorde op radio Veronica voor het eerst het nummer ‘You’re the Victor’ van Q65, ook wel genoemd als De Kjoe. Dit sprak mij heel erg aan en ging op zoek naar deze band, die dus uit Den Haag bleek te komen. Niet veel later kwam hun LP REVOLUTION uit.  Iedereen had het daar over en ik wist een ding, ik wilde en moest deze LP hebben. Ik werkte op mijn vrije middag van school bij de plaatselijke grootgrutter en kon van het geld wat ik daar verdiende de LP bij de platenzaak in ons dorp kopen. Die moest wel besteld worden want dit was muziek die toch niet in ons bekrompen dorp thuishoorde. Een week later de LP opgehaald. Fl. 18,00 armer maar muzikaal onbetaalbaar rijker. Thuisgekomen heel veel gedraaid op mijn ERRES kofferplaten speler. Tot op de dag van vandaag heeft deze LP voor mij een onuitwisbare indruk achter gelaten.  Het nummer ‘Middleage talk’, een echt Blues nummer wat door hun zelf is geschreven en met het mooie akoestische gitaar werk van Joop Roelofs, is voor mij een van de hoogtepunten op deze MONO LP. Ik heb de LP in 2010 nog een keer in stereo aangeschaft, maar die haalt qua sfeer bij lange na niet bij de MONO uitvoering uit 1966. Kortom een standaardwerk wat denk bij veel liefhebbers in de platenkast zal staan en in deze tijd nog steeds uitstekend draaibaar is.
Willem van de Kraats

januari 2022

Mijn kennismaking met The Blues begon voor mij rond 10-jarige leeftijd. Mijn vader maakte in de jaren ’70 met zijn bandrecorder opnamen van het Belgische radioprogramma “Boom Boom”. De hele week werden deze opnamen gedraaid en als ik thuis kwam van school dan schalden er bij huize Brocken indringende klanken door de kamer. Vooral het nummer “Mad Man Blues” van John Lee Hooker trof mij direct in mijn ziel. Wat was dit voor mysterieuze muziek, wat bedoelde die man, waarom klonk het zo direct, intens en bij vlagen soms gevaarlijk? Dat stampen op de vloer, de rauwe gitaar, die donkere stem… Veel later zou deze vroege muzikale ervaring mij vormen als mens, als musicus en als Bluesliefhebber. Ik begon me gaandeweg steeds meer te verdiepen in deze muziekstijl en deed de ene na de andere prachtige ontdekking. Muziek van soms wel meer dan 75 jaar oud. Ik struinde tweedehands markten en platenzaken af op zoek naar toen nog zeldzame vondsten. Muddy Waters – Folk Singer was zo’n vondst. Tijdens mijn zoektocht (ik moet een jaar of 21 geweest zijn) kwam ik deze LP tegen in een oud en aftands ogend platenzaakje ergens in de buurt van de Amsterdamse Jordaan. Eén blik op de hoes en ik wist meteen dat ik deze LP moest kopen. Ik hoefde er niet eens naar te luisteren. Ik rekende 12 Gulden af en spoedde mij naar huis. Wanneer je het eerste nummer “My Home Is In The Delta” draait dan zet dit meteen de toon voor de gehele langspeler. Negen tracks, pure Delta Blues en vroege Chicago stijl. Gestript van poespas, volledig akoestisch gespeeld en teruggebracht naar de essentie van The Blues. Niets meer, niets minder. In de meeste nummers wordt Muddy bijgestaan door drummer Clifton James en uiteraard bassist Willie Dixon. Op een aantal tracks speelt ook Buddy Guy mee op akoestische gitaar. Je zou gerust kunnen stellen dat de grootsten der aarde hier geregistreerd werden in een parel van een akoestische Blues productie. Muddy Waters is in zijn allerbeste doen, zijn stem klinkt als een klok en zijn gitaarspel, zowel fingerstyle als slide is accuraat en to-the-point fris. De productie, opgenomen in 1964, klinkt warm, open en ruimtelijk.  Veel nummers herkennen we van eerdere elektrische opnamen van Muddy Waters; zoals het hier zo mooi ingetogen gespeelde “Long Distance”, het felle “You Gonna Need My Help” en het door Muddy solo gespeelde, authentieke “Feel Like Going Home”, afgeleid van het nummer “Country Blues”; het allereerste nummer dat Muddy ooit opnam toen hij nog in de Delta woonde op de plantage van Stovall in de omgeving van Clarksdale MS. Bijzonder is ook het nummer “My Captain”, klein en ingetogen, met Buddy en Muddy samen op akoestische gitaar. Ik kon niet meer stoppen met luisteren en zelfs als ik niet overdrijf denk ik dat deze LP maandenlang op mijn draaitafel moet hebben gelegen. Naast de opnamesessies van Robert Johnson is deze plaat voor mij leidend geweest in mijn muzikale vorming. De vijf elektrisch gespeelde bonustracks die later werden toegevoegd aan de in 1999 geremasterde, digitale heruitgave op CD, geven het album helaas geen bijzondere meerwaarde. Hoewel het hier uiteraard stuk voor stuk gaat om prachtige, zeldzame opnamen van Muddy Waters, sluiten ze niet echt aan bij de originele sfeer en het minimalistische karakter van de intieme akoestische LP. Ondanks dat raad ik iedere muziekliefhebber dit album van harte aan: verplichte kost!
Big Bo Brocken

december 2021

Een LP waar ik echt blij van word. Wat me daarin het meest treft is de muziek en de hoorbare invloeden van de artiesten. Een album van  Howlin’ Wolf uitgebracht in 1971 op Chess Records en op Rolling Stones Records in Groot-Brittannië. Het was een van de eerste super sessie blues albums, waarop een blues meester zich tussen beroemde muzikanten van de tweede generatie rock and roll bevond, in dit geval Eric Clapton, Steve Winwood, Charlie Watts en Bill Wyman. Backstage in het Fillmore Auditorium, na een concert van de Paul Butterfield Blues Band, Electric Flag en Cream, zag de producer van Chess Records, Norman Dayron, de gitaristen van de laatste twee bands, Mike Bloomfield en Eric Clapton, praten en grappen maken. Dayron benaderde Clapton en vroeg in een impuls “hoe zou je een album willen maken met Howlin’ Wolf?” Nadat hij had bevestigd dat het aanbod legitiem was, stemde Clapton ermee in en Dayron organiseerde sessies in Londen via de Chess-organisatie om af te stemmen met het schema van Clapton. Clapton verzekerde de deelname van de ritmesectie van de Rolling Stones (pianist Ian Stewart, bassist Bill Wyman en drummer Charlie Watts), terwijl Dayron nog meer muzikanten verzamelde, waaronder het 19-jarige wonderkind Jeffrey Carp, die in 1973 op 24-jarige leeftijd stierf. Aanvankelijk wilde Marshall Chess niet de kosten betalen voor vluchten en accommodatie om Wolfs lang dienende gitarist Hubert Sumlin naar Engeland te sturen, maar een ultimatum van Clapton verplichtte zijn aanwezigheid. Sessies vonden plaats tussen 2 mei en 7 mei 1970 in Olympic Studios. Op de eerste dag, 2 mei, waren Watts en Wyman niet beschikbaar en werd er gebeld voor onmiddellijke vervanging. Velen kwamen opdagen, maar vanaf die dag werden alleen opnames met Klaus Voormann en Ringo Starr uitgebracht. In de eerste albumcredits wordt Starr vermeld als “Richie”, aangezien Dayron de indruk had dat, omdat hij een Beatle was, zijn naam niet rechtstreeks kon worden gebruikt. Verdere overdubbing vond plaats in de Chess studio’s in Chicago met Chess stamgasten Lafayette Leake op piano en Phil Upchurch op bas, en blazers Jordan Sandke, Dennis Lansing, en Joe Miller van de 43rd Street Snipers, Carp’s band. Ex-Blind Faith toetsenist Steve Winwood, op tournee in de Verenigde Staten, droeg ook bij aan de overdubsessies. Hoewel hij eigenlijk maar op vijf nummers van het originele album speelt, staat zijn naam op de hoes onder The Wolf’s, samen met Clapton, Wyman en Watts.
Richard Quartel

november 2021

Een van de eerste LP’s die ik in bezit had, was van Elmore James. Ik was toen 11 of 12 jaar en speelde al een jaar of 4 gitaar en vond het toen niet zo spannend. Later toen ik Fleetwood Mac, Hendrix, SRV, Allman Brothers, Mayall en andere groten hoorde, begreep ik dat dat de basis was voor de muziek zoals die zich toen ontwikkelde. De LP heb ik niet meer, er was een vriend van mij die er helemaal bezeten van was en verzamelde alles van E.J.  Je kon aan de opnames horen dat de heren live speelden en naarmate de opnames vorderden en ook de inname van waarschijnlijk Whisky, de muzikale creativiteit bevorderde. Dust my blues: een standaard blues die door de slide zo binnenkomt. Beetje vals hier en daar maar prachtig, de zang staat als een huis net als een piano; Sunnyland: een apart ritme neemt je mee op reis, hier en daar herken ik Hendrix in deze song; Mean and evil: heerlijk om mee te deinen op de groove, de vroege Stones hebben dit vast beluisterd; Dark and dreary: de partijen voor de blazers zijn geweldig, de gitaar solo is top; Standing at the crossroads: de sax en de bas steunen elkaar, met zo’n combi krijg je elke zaal overeind; Happy home: lekker mee stampen; No love in my heart for you: met Basic Station hebben we Straight Walking manopgenomen, live zoals song op onze cd’s. Ik weet nu waar ik het vandaan heb; Blues before sunrise: wat een stem en bezieling; I was a fool: Chuc komt hierlangs wandelen, lekker stevig; Goodbye baby: hier hoor ik heel erg Fleetwood Mac voorbijkomen, koortje, piano antwoord, solo, prachtig. Deze songs zijn dierbaar omdat het swingt, wringt en vertelt. Ik hoop echt met Basic Station de helft van dat niveau te halen.
Wim Schriekenberg