LP van de maand

Al sinds mijn jeugd ben ik enorm muziek liefhebber. Als jonge knul werd ik onder meer gegrepen door de registratie van het Woodstock festival. En tussen alle grootheden die daar op het podium stonden ook mijn absolute gitaarheld Alvin Lee met Ten Years After. Bij hen begon mijn zoektocht naar de oorsprong van hun muziek. Willie Dixon, Robert Johnson, ik kwam ze allemaal tegen en heb genoten van hun werk, al dan niet uitgevoerd door henzelf of andere artiesten. In die tijd begon ik ook met gitaar spelen en pakte ik in mijn eerste bandje de bas op, zoals vaak gebeurt, omdat niemand anders dat wilde doen. En ik ben altijd blijven spelen en doe het nog steeds. Momenteel in the Damn-Inlaws en de band Thin Line. Naast mijn rol als actieve (hobby) muzikant ben ik 8 jaar lang voorzitter van het Platform Auteursrecht bij VNO-NCW geweest. Op die manier kon ik een rol spelen om artiesten een redelijke vergoeding te bieden voor hun werk als auteur of uitvoerend artiest door te onderhandelen over de vergoedingen die het bedrijfsleven via licenties betaalt aan de Auteursrechten organisaties zoals Sena, Buma en Videma. Maar als het gaat om mijn favoriete album dan is dat het album Slow Down uit 1998 van Keb’ Mo. Keb’Mo omdat hij voor mij dé man is die de brug heeft geslagen tussen de ‘oude, oorspronkelijke Blues’ en de hedendaagse interpretatie ervan. Kevin Moore, zoals Keb echt heet is een virtuoos op gitaar die zowel solo als met een band zijn publiek heel erg aan zich weet te binden. Maar wat ik echt van toegevoegde waarde vind zijn de teksten die hij schrijft. Op dit album Slow Down staan een paar prachtige pareltjes. Mijn favoriet Henry. ‘Remember if you can, when cotton was picked by hand”. Maar ook zijn leuke spel met tekst in een nummer als Soon as I get Paid vind ik geweldig. Mensen die dit album niet kennen zouden er eens echt voor moeten gaan zitten en naast de heerlijke muziek ook de teksten beluisteren. Ik heb ruim 11 jaar geleden Keb’Mo ook persoonlijk ontmoet. Na zijn optreden in the North Sea Jazz Club in Amsterdam nam hij alle tijd om even één op één te kletsen en een foto te maken. Prachtige herinnering. Ook mijn persoonlijke lijflied staat op Slow Down, Better man. Mijn opdracht in mijn eigen leven om een beter mens te worden. Dat doe ik onder meer door via de muziek die ik met mijn muziekvrienden maak een beetje plezier te brengen

Ik heb wel even serieus getwijfeld over mijn bluesplaat van de maand. Want ja, hoe maak je zo’n keuze tussen al dat goud? Ik draai elke dag wel een of meerdere platen en mijn tweedehands vinyl collectie groeit! Kort geleden vond ik nog een BB King plaat uit 1972. Het geknetter van de plaat, de jonge stem van BB, het intro van It’s My Own Fault Baby… heerlijk! Dit is dan ook met de paplepel ingegoten door mijn pa, er bestaan video’s van mij als klein meisje dansend op Bad Case of Love. Maar waar ik toch ook nooit genoeg van krijg is Peter Green’s Fleetwood Mac. Ik denk dat ikelke dag wel The Pious Bird of Good Omen kan draaien. Het is dan misschien wel een verzamelplaat maar de flow van dit album en natuurlijk de sound van Green is naar mijn idee perfect! Op deze plaat o.a.: Need Your Love So Bad, Coming Home, Albatross, Stop Messin Around, Black Magic Woman, en twee tracks met Eddie Boyd (The Big Boat & Just the Blues) maar hoor je vooral ook de invloeden van de early blues. En ohja, hij is heerlijk om op mee te bassen en ik heb ‘m dan ook nog eens voor een prikkie gescoord! Vers uit 1969!

“Soms komt er muziek voorbij die niet alleen je oren bereikt, maar recht je hart in schiet. Dat gebeurde bij mij toen ik de LP Live in Amsterdam ontdekte van zangeres Beth Hart en gitarist Joe Bonamassa. Wat daar op het podium gebeurt, is puur vuur. Deze live-registratie, opgenomen in het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam, is geen gewoon concert. Het is een muzikale explosie waarin twee werelden samenkomen: de rauwe, emotionele kracht van Beth Hart en het virtuoze, bluesy gitaarspel van Joe Bonamassa. Wat deze plaat zo bijzonder maakt, is de energie. Alles is écht. Geen filter, geen trucjes –alleen pure passie en ongelofelijke muzikaliteit. Van de eerste noot voel je: dit is geen optreden, dit is een belevenis. Hoe Beth Hart met die duistere ondertoon en kwetsbare intensiteit I’d Rather Go Blind ten gehore brengt is alsof je haar hart hoort breken met elke zin die ze zingt. Ze zingt niet over emotie, ze is emotie. Voor mij werd het pas echt persoonlijk toen ik Close to My Fire ging instuderen met “Vintage 5”, waar ik als zangeres deel van uitmaak. Wat begon als een muzikale keuze, werd een diepere ontdekkingstocht. Bij elke repetitie raakte ik meer in de ban van Beth Hart. Haar timing, haar expressie, haar kracht… het is alsof ze haar hele ziel in elke frase legt. En het bleef niet bij dat ene nummer, Fire on te Floor (van een latere LP overigens) volgde al snel op onze playlist. Door de LP Live in Amsterdam, is mijn liefde voor de blues alleen maar gegroeid. Niet als genre, maar als gevoel. Blues is geen stijl – het is een stem, een trilling, een waarheid. En Live in Amsterdam is voor mij hét bewijs dat muziek je kan transformeren.”

Op mijn verjaardag, 18 mei 1978, kreeg ik van mijn zwager een blues elpee. Nu had ik wel wat Lp’s, veel Jazz maar ook wel Blues. Die laatste categorie was zwaar onderbelicht. Wat oude Lp’s uit de rommelbak van bijvoorbeeld B.B. King, ooit gekocht voor ƒ 5,00. Maar persoonlijk was ik meer verknocht aan Oude Stijl Jazz, Dixieland en New Orleans Jazz. Wel ging ik samen met mijn zwager veel naar het toenmalige Vredenburg Theater naar concerten van blues- en jazzmuzikanten. Lionel Hampton, Buddy Tate maar ook Fernest Arcenaux, Buddy Guy en Junior Wells. Het verjaardagscadeau bleek een Lp te zijn van Luther Allison, Love Me Papa. Pure Chicago Blues. Mijn zwager verklapte wel dat hij de Lp al op cassettebandje had opgenomen voordat ik hem kreeg. De volgende dag, de visite was weg, de Lp opgezet. Die eerste tonen van de gitaar van Luther, die eerste uithaal van Luther: Love Me Papa………….ik was verkocht. Kippenvel!!! Tweede nummer de intro van Sid Winfield op piano. Derde nummer weer die gitaar van Luther bij Last NightI Lost the Best Friend I Ever Had. Enzovoort. Wat een kunstwerk. Volgens mij ben ik daarna nooit meer zo geraakt door een artiest. Inmiddels heb ik 32 albums van Luther en heb ik hem voor zijn overlijden 13 keer gezien. Op 12 augustus 1997 is hij helaas veel te jong overleden. Vijf dagen daarna, de 17e, zou hij 59 jaar zijn geworden. Op 17 augustus 1989 was ik bij zijn concert in het Vredenburg en die dag werd hij 50 jaar. Gelukkig heb ik zijn albums nog.

Chris Whitley, wie is dat? Dat vroeg ik me ook af toen ik een aantal jaren geleden zijn naam op het conservatorium voor het eerst hoorde. In de lessen van de module ‘Blues’ verwachtte ik geen verrassingen. Maar mijn docent zette in de gitaarles deze plaat op en ik wist niet wat ik hoorde. Zo ruw, zo rootsy maar toch verfrissend! Hij deed me meteen denken aan de bluespapa’s: Lead Belly, Son House, Charlie Patton… De songs bevatten vaak dezelfde trance-achtige groove met daarnaast een atypische zangmelodie. Ook de opnames zijn primitief: 1 man, 1 resonator gitaar, opgenomen met 1 microfoon in een oude schuur. In Europa was hij niet erg bekend, maar in Amerika wel! Daar speelde hij in de jaren 90 met zijn band zelfs in arena’s. Zijn grootste hit ‘Big Sky Countr’ van het album ‘Living With TheLaw’  werd geproduced door Daniel Lanois. Maar het succes voelde niet goed bij hem. Hij ging terug naar zijn roots, als ruwe bolster. De platenmaatschappij liet hem vallen waardoor hij terug in kleine clubs ging spelen. Chris Whitley is een hele grote inspiratiebron voor mijn eigen songs, we coveren ook het nummer ‘Ball Peen Hammer’. Helaas is hij overleden in 2005, maar als je zijn vibe live wil meemaken kan je altijd naar zijn dochter gaan kijken/luisteren. De Belgische Trixie Whitley, haar muziek is alternatiever, maar je hoort duidelijk wie haar vader is!

Februari 1980! Tussen de stellingen van het magazijn van het Van Dam Ziekenhuis in Rotterdam, mijn toenmalige day job, hoorde ik… zo dacht ik even, Little Walter uit de radio knallen! Nee!!!…. dat kan niet… Little Walter? op de radio !!??  Met een korte sprint was ik net op tijd om de afkondiging te horen, waarbij ik de naam the Fabulous Thunderbirds, goed in m’n oren knoopte! Ook hoorde ik nog ‘zaterdag de 28e in Exit’! Daar verbaasden, verrasten en overrompelden ze iedere aanwezige diehard Bluesfan totaal. Wat mij (en velen met mij) betreft, het begin van een nieuwe Bluesboom die tot ver in de 90er jaren zou duren.  ‘Girls Go Wild,’ exemplaar 1, werd vervolgens grijsgedraaid (kostte me bijna m’n relatie!  Lol!) en werd dus binnen enkele maanden gevolgd door exemplaar nr. 2!! Waarom is die plaat dan zo goed?!     Nog afgezien van de instrumentbeheersing en diepgaande stilistische kennis van de hoofdrolspelers, de fantastische Old School-sound (Bob Sullivan), staat de eigenzinnige repertoirekeuze en de kwaliteit van de eigen songs mijns inziens totaal haaks op alles wat ervoor door (blanke) bluesmuzikanten was geproduceerd. Met name de zgn. harp-driven Blues (denk aan Little Walter, etc.) was nog maar zelden zo gehoord! Obscure (Old School). ‘Louisiana Swamp Pop’ en ‘Texas Blues’, dit alles gespeeld ‘with an attitude’ maakte deze plaat tot een blauwdruk voor een nieuwe generatie Bluesers, die vooral teruggingen naar de originators voor hun inspiratie! Na een slordige halve eeuw is het nog steeds een prachtplaat, voor mij in het rijtje van klassiekers als ‘Live at the Regal’, ‘Hoodoo Man Blues’, etc., die de tand des tijds ruimschoots doorstaan heeft.

M’n favoriete bluesplaat van de maand is ‘Hoodoo Man Blues’ uit 1965 van Junior Wells met Buddy Guy op gitaar. M’n favoriete nummer daarvan is ‘Ships on the Ocean’. Dat vind ik zo een sfeervol nummer. Het titelnummer is ook gaaf. Het enige nummer dat ik van de plaat live speel al jarenlang is ‘Snatch It Back’. Junior speelt met stemgeluid en bluesharp in prachtig samenspel met Buddy Guy. Junior Wells onmoette ik in 1995 toen Mc Anthony’s bluesgang uit Roosendaal het voorprogramma deed in de Roode Leeuw op 9 mei. Heel gaaf en energiek optreden was dat en Junior Wells was superrelaxed, gezellig en vriendelijk. Hij signeerde mijn oude opa Janus zijn hemd keigroot met Junior Wells 9-5 en de drummer Willy Hayes de achterkant. Zijn lege pakje sigaretten Kool Menthol heb ik ook bewaard. Junior Wells vertelde dat hij één keer in zijn leven een joint had gerookt maar toen meteen van de trap viel. Dat was genoeg voor hem dus daarna bleef hij ervan af. Junior Wells speelde met Buddy Guy ook als bandleden in de Muddy Waters Bluesband. Deze mannen duwen me altijd de goede kant op muzikaal en emotioneel met hun prachtige krachtige opgewekte en energieke blues.

In mijn zoektocht naar The Blues kwam ik op 18-jarige leeftijd het dubbelalbum ‘Giant Step/De Ole Folks at Home’ van Taj Mahal tegen bij platenzaak Glorie aan de Amsterdamse Ceintuurbaan. Na mij verdiept te hebben in o.a. Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Bo Diddley, John Mayall e.a. wist Taj Mahal mijn hart sneller doen kloppen met zijn onvergelijkbare mix van Blues, Country blues, Delta blues, Cajun, Rock en Soul. ‘Giant Step’ is het elektrische deel, met Taj Mahal – vocals, harmonica, banjo, Mississippi national steel-bodied guitar – Jessie Ed Davis (guitar, piano en orgel) – Gary Gilmore (bass) & Chuck Blackwell (drums). Op ‘De Ole Folks at Home’ brengt de naar mijn mening, onvergelijkbare Taj Mahal (solo), traditionele en klassieke akoestische, rauwe downhome blues, zoals geen ander. Taj Mahal is geboren in 1942  als Henry Saint Clair Fredericks in Harlem New York, U.S. Hij was samen met de toen 17-jarige Ry Cooder in 1965 een van de oprichters van de legendarische Rising Sons. Deze band had geen lang bestaan maar was wel de aanloop voor een lange succesvolle carrière van Taj en Ry. Taj is inmiddels 81 jaar en treedt nog steeds veelvuldig op, maakte tientallen albums (ik heb ze bijna allemaal), werd genomineerd voor 15 Grammy Awards en won er 4. Taj Mahal is niet in een hokje te plaatsen en verrast je op ieder album steeds opnieuw.

De eerste keer dat ik in contact kwam met Blues was via de LP-collectie van mijn oudere broer. Hij had o.a. John Mayall’s Bluesbreakers featuring Eric Clapton. Toen was ik een jaar of 9. Uiteindelijk ben ik op mijn 17e gitaar gaan spelen, samen met mijn goede vriend Klaas van Kuilenburg. Er was nog geen Youtube en Spotify waar je nu alles kan vinden als je gitaar wilt leren spelen. Ik kocht het instructieboek van Ted Oberg (Livin’ Blues). Het barré F-akkoord was een groot obstakel. Het duurde weken voordat die lukte en we in ieder geval ‘House Of The Rising Sun’ konden spelen.  De volgende stap was het uitzoeken van solo’s. Een van de eerste was de Eric Clapton versie van Freddie King’s ‘Hideaway’ die op de Bluesbreakers LP stond. Elke keer de naald van de pick-up terugzetten ruïneerde de LP volledig natuurlijk. Later kocht ik een pick-up met een 16-toerenfunctie. Dan klonk de solo een stuk langzamer en was beter te horen wat er gebeurde. Op deze manier heb ik tientallen solo’s en licks uitgezocht. Een van de eerste blues-LP’s die ik zelf kocht was ‘Natural Boogie’ van Hound Dog Taylor & the Houserockers. Lang niet zo virtuoos als Clapton, maar de rauwheid en energie van de muziek kwam als een mokerslag binnen! Er was geen bassist bij, maar gewoon drums en 2 gitaren. Vooral het nummer ‘Sadie’ vond ik geweldig. Het had een soort hypnotiserende vibe die me erg aansprak. Ik vond dat later terug in de muziek van o.a. Howlin’Wolf, R.L Burnside en Fred McDowell. Vaak nummers met 1 akkoord die datzelfde hypnotiserende, trance-achtige hebben.  Ik heb door de jaren heen periodes gehad waar ik naar een bepaald soort muziek luisterde of speelde, maar ik kom altijd weer terug bij deze helden. Op een of andere manier klinkt het nooit gedateerd. Bands van nu als Black Keys en My Baby baseren zich ook op deze down-home Blues en bewijzen daarmee een groot publiek te kunnen aanspreken. Mijn huidige Blues-duo Richville met Jody van Ooijen op drums is een direct gevolg van mijn liefde voor deze ‘oer muziek’.

Ik vind het moeilijk kiezen, want er zijn zoveel meesterlijke albums, maar aan dit album heb ik speciale herinneringen en daarom heb ik het gekozen. Ten eerste was dit album het eerste album wat ik kocht toen ik een jaar in Amerika studeerde. Het album was net uit en ik ging naar Tower records en kocht het voor ongeveer 12 dollar dacht ik. Ik heb het nog steeds en het is inmiddels grijs gedraaid voor hoever dat kan met een cd. Ten tweede heeft het mij muzikaal veel gebracht en me als het ware de oren geopend wat betreft het samenkomen van verschillende stijlen. Robben is opgegroeid met bluesmuziek, maar heeft in zijn beginjaren ook getoerd met Miles Davis. Het mooie op dit album is dan ook dat je dan weer een authentieke blueslick hoort en dan weer een vette jazzfrase.  De nummers zijn ook zeer divers en gaan van soulpop naar rock naar funk en natuurlijk terug naar blues. Als gitarist zijnde is het ook smullen, want de gitaarsounds op dit album zijn subliem. Robben staat bekend om het gebruik van zijn inmiddels onbetaalbare gitaarversterker gebouwd door Alexander Dumble. Je hoort een dikke sprankelende clean-sound, maar ook zijn signature smeuïge drive-sound is volop aanwezig. Al met al is dit album nog steeds een bron van inspiratie en zal het ook altijd blijven voor me. Mede door de speciale herinneringen natuurlijk, maar vooral ook door de kwaliteit van musiceren.

Om een favoriete LP te kiezen als je alleen bent is al heel lastig. Om dat met 2 man te doen leek in eerste instantie nog lastiger, maar in ons geval viel dat eigenlijk reuze mee. ‘Recorded Live’ van Ten Years After hadden we allebei in onze platencollectie toen we nog jonkies waren. Hoewel we beiden nu iets minder van de bluesrock zijn, heeft dit album destijds wel grote indruk gemaakt. Zeker voor mij (Frank) als gitarist. Alvin Lee was (en is nog steeds) een held voor mij. Met ‘I’m Going Home’ als absoluut hoogtepunt op dit album, denken we allebei zeker lachend terug aan het nummer ‘Help Me’. Zo zacht en breekbaar in het begin, maar dan, als donderslag bij heldere hemel dat harde accent in het 2e couplet dat ons liet verschieten als bange honden. Zeker als we ’s avonds laat een koptelefoon op hadden en bijna in slaap waren gevallen. De dynamiek die Ten Years After in veel nummers toepast, is nog steeds ongekend en een inspiratie voor ons. In de beginjaren dat Joep en ik samen in een bandje zaten (beginnend in 1978) speelden we geen blues. We probeerden eigen nummers te maken en dat was meer richting (symphonische) rock. Nou ja, een matig aftreksel daarvan. Achteraf gezien snappen we allebei eigenlijk niet waarom we geen blues maakten in het begin van onze muzikale reis. We vonden Bluesmuziek wel heel gaaf, maar wisten eigenlijk niet dat het Blues was. Pas veel later beseften we dat de nummers die we beiden vroeger het mooist vonden, eigenlijk Blues nummers waren. Heel lang zaten we samen in een band, maar we zijn ook muzikaal eigen wegen gegaan. Wel kwamen we altijd als vrienden bij elkaar over de vloer. We hadden het samen steeds vaker over Blues en uiteindelijk in 2007 kwamen we muzikaal weer bij elkaar en begonnen we onze eerste bluesband (Mojo Hand) en stopten we met de andere bands waarin we zaten. Nu gaan we om de paar jaar naar Amerika om diep in de Bluesgeschiedenis te duiken en hebben we nu samen 3 bluesbands (Mojo Hand, Ramblin’ Dog en Reemers & de Greef), waarmee we onze muzikale passies kunnen uitdragen. In alle bands spelen we een mix van eigen nummers en bestaande nummers die we zelf bewerken.    

In dit geval een dubbel-LP zelfs. Jimi Hendrix, Electric Ladyland. Mijn broer Jean-Pol was 8 jaar ouder dan ik en kwam in de winter van ’68-‘69 (de dubbelaar kwam uit in oktober 1968) met dit album aan. Ik hoorde in de slaapkamer naast me uit de groene Philips pick-up (met bijpassende boxen), klanken die je niet op de radio hoorde. Dit klonk absoluut niet als top-40 muziek. Ik mocht toen meeluisteren ín de kamer van mijn broer, hij vond dat wel grappig dat zijn 10 (!) jarige broertje gefascineerd werd door deze niet alledaagse ‘underground’ muziek, zoals het toen getypeerd werd. ‘And The Gods Made Love’, meteen gevolgd door ‘Have You Ever Been To Electric Ladyland’, (zeker een van de allermooiste Hendrix stukken überhaupt). Ik had nog nooit van het woord psychedelisch gehoord maar begreep wel in één klap wat het betekende, meteen daarachter ‘Crosstown Traffic’, wat een klanken, wat een sfeer, wat een gevoel ontketende deze muziek bij mij. Die stem, die gitaar sound. Bloody hell. Ik ga hier niet het hele album recenseren, maar wie kent de Hendrix versie van ‘All Along the Watchtower’ niet? Stel je voor je bent 10 jaar, woont ergens diep in Zuid-Limburg en je hoort dit nummer voor het eerst in je leven. Margraten werd even New York of Londen of Woodstock, zo nam deze muziek mij mee. Speciale vermelding voor een nummer waar ik nu nog iedere keer kippenvel van krijg (een nummer dat bij de meesten wellicht geen bel zal doen rinkelen); ‘1983 – A Merman I Should Turn to Be’. Dertien en een halve minuut. Als ik deze in de auto op zet moet ik echt langs de kant gaan staan en luisteren tot het voorbij is. Zachtjes meezingen (de poëtische niet alledaagse teksten ken ik na duizend keer luisteren wel uit mijn hoofd) en me realiseren dat dit de eerste Hendrix klanken waren die ik ooit hoorde, op de slaapkamer van mijn (inmiddels overleden) broer gebeurde toen iets wat mijn hele leven zal bij blijven. Later (2002) heb ik het immense geluk gehad nog eens met Noel Redding te spelen, de rechterhand van God, zeg maar. Hij vertelde over zijn tijd met Jimi en ‘the Experience’ en ik moest me echt in mijn arm knijpen dat dit echt waar was wat ik meemaakte. Later is gebleken welke invloed Hendrix heeft gehad op gitaristen en moderne muziek in het geheel. Tot op heden denk ik wel. Door Hendrix ben ik ook de blues gaan appreciëren, want hoewel hij geen ‘pur sang’ blues muzikant was, was zijn muziek er zeker diep mee verweven. ‘He took the blues to another level’ zei Steve Lukather ooit tegen mij. Luke is ook groot Hendrix fanaat en van hem ook de onvolprezen uitspraak ‘Jimi could make a broomstick sing’. Hoewel ik uren en uren, weken, maanden, ja jaren heb geprobeerd het gitaarspel onder de knie te krijgen is me dat nooit tot mijn tevredenheid gelukt, toen ben ik maar gaan zingen. Korte anecdote: in 2001 heb ik nog een mooie club muzikanten bij elkaar in de studio weten te halen, onder andere Richard van Bergen (Rainy Day, wat een sound Ries…), Roel Spanjers, Marcus Weijmaere, Marcel Aeby, Jules Peters en de huidige burgervader van Valkenburg, Daan Prevoo, plus nog een stuk of tien anderen. De CD-release party van ‘The Hendrix Files’ vond plaats in April 2002 met o.a. Noel Redding, Jan Akkerman en eerdergenoemde mannen. Sweet memories

Mijn vader had een grote platenverzameling en toen ik op mijn 12e gitaar ging spelen kwam hij met het album ‘Calling Card’ van Rory Gallagher. Hij zei: “Luister hier maar eens naar, op dit album staan alle verschillende stijlen waar je wat aan hebt later.” En zo was ik in een paar dagen groot fan van Rory geworden, dat me niet meer heeft losgelaten, niet wetende dat ik later 9 jaar lang met de originele bandleden van Rory ben gaan spelen, namelijk Gerry McAvoy, Ted McKenna en Brandan O’Neil. Op deze plaat staan Jazz, Country Blues, Blue Grass en Rock-invloeden die je de vrijheid laat horen die je als muzikant graag zo zou voelen, maar belangrijker vind ik: het verveelt nooit als ik de nummers avond na avond sta te spelen, ‘Do You Read Me’, een heerlijke groovy song of het rocky ‘Moonchild’ is een beleving, maar het is bij mij toch allemaal begonnen met het nummer ‘Calling Card’. Luisteren dit album!!

Als kleine jongen was ik bezeten van rock & roll muziek uit de jaren 50 (Bill Haley, Little Richard, Gene Vincent). Daarbij werd de smaak aangevuld vanuit de collectie van mijn ouders, die een voorliefde hadden voor Jazz en New Orleans rhythm & blues (Fats Domino). In mijn tiener jaren ging mijn smaak wat meer in andere richtingen, maar altijd met de blues als basis; Status Quo en ZZ Top waren grote favorieten. Maar de “echte” blues bleef kriebelen en ik luisterde op donderdagavond altijd naar een blues programma op de radio (Blues Highway met Harro de Jonge). Hierin werd authentieke bluesmuziek gedraaid met vrijwel uitsluitend Afro Amerikaanse artiesten. Let wel, dit soort programma’s waren eigenlijk essentieel, want in die tijd hoorde je muziek verder nergens op de radio en platenzaken verkochten deze muziek ook niet. En internet zou ook pas 25 jaar later zijn intrede doen. Toen op een avond Willie Dixons’ 29 Ways, uitgevoerd door John Littlejohn werd gedraaid, was dit voor mij een turning point, dit was toch wel de “real deal”! Daarom zou het album waar dit nummer op staat (Highway Is My Home) eigenlijk het album moeten zijn waar dit verhaal uiteindelijk over gaat, maar dat is niet zo. Want er is een album dat nog belangrijker is geweest in de ontwikkeling van mijn muzieksmaak en als muzikant. Ik raakte steeds meer in de ban van de zwarte Amerikaanse bluesmuziek en minder van de blanke blues. Dit omdat ik erachter kwam dat deze muziek direct voortkomt uit de gospel en veel Afro Amerikaanse muzikanten alle andere hieruit voort gekomen stijlen als funk en soul moeiteloos vermengden met hun blues.  Mijn grote held daarin werd Joe Louis Walker; van akoestische Delta blues tot Memphis soul naar Bay Area funk en weer terug. Hij had al een paar prachtige platen op zijn naam staan, maar toen in 1993 Blues Survivor uitkwam werd dit toch wel mijn alltime favorite blues (tussen haakjes) album, en is dat na 30 jaar nog steeds zo. Een album dat vol staat met prachtige arrangementen, geweldige zang en gitaar, en zeer divers. Maar wat het album voor mij extra speciaal maakt is dat ik er warme vriendschappen aan heb overgehouden; Henry Oden, de bassist en songwriter op dit album, was en is regelmatig te gast in Huize van Dorth, ook als we op toernee waren met die andere gigant; wijlen Preston Shannon. Ook speelt hij mee op ons album “Hard Loving Man”. En Joe zelf; heb inmiddels ontelbare keren het podium met hem gedeeld. Als rhythm gitarist met zijn eigen band, of dat de Fuzzy Licks (mijn band) hem mochten begeleiden. Dat had ik ten tijde dat Blues Survivor uitkwam niet mogen durven dromen.

Dit album bezegelde de deal voor mij! Hoe het live optreden van mijn vader rauw en natuurlijk vastgelegd is. Vanaf het eerste nummer hoor je de helderheid van zijn Gibson 335 en de kracht en emoties van zijn stem geven je kippenvel. Om hem te horen hoe hij zijn idolen Otis Rush en BB King door de avond loodst, alleen maar om zijn eigen draai en persoonlijkheid in deze set te leggen. Geweldige registratie, die zijn toewijding en respect voor het genre laat zien. En hij geeft alles wat hij heeft aan het publiek en de luisteraars. Ik wist dat ik deze benadering moest leren om zelfs maar te proberen om in de business te komen. Dus dit album is voor mij Luther Allison op zijn best! Zeg je Ego Vaarwel, Speel de Muziek, Hou van de Mensen, op de Allison Manier!