LP van de maand

Mijn favoriete album is ‘Colosseum Live’ uit … van de band Colosseum. Lekkere rauwe zang, maar tegelijkertijd ook met instrumentale juweeltjes van solo’s op gitaar en keyboards. Daarnaast vind ik het, zeker voor een album van ruim veertig jaar oud, kwalitatief ongewoon goed voor die tijd. Vooral het nummer “Lost Angeles” vind ik geweldig (maar is wel bijna 20 minuten…) door de opbouw en gepassioneerde zang. We gingen begin/midden jaren zeventig met een man of drie/vier (we waren een jaar of 17-18) regelmatig naar obscure gelegenheden zoals “De Kruk” in De Meern (nu muziekpodium Azotod) en een enkele keer naar werfkelder Sarasani in Utrecht om in donkere hoekjes gezamenlijk lichtjes stoned te worden, want veel geld om te blowen hadden we niet; het bier deed de rest…. Vooral Karel (die ook ontzettend goed tekende) kon geweldige joints maken waar we wel een tijdje mee zoet waren! De langere nummers werden later op de avond vaak gedraaid en bijvoorbeeld “Lost Angeles” ging er dan in als koek en natuurlijk ook veel werk van bands als Frank Zappa, Soft Machine, Iron Butterfly, Rare Earth, The Doors enz. enz. Een geweldige tijd, waarin nog écht goede muziek gemaakt werd.

Drie LP’s van John Mayall in de platenkast zijn het levende bewijs van m’n blues-roots. In mijn brommerjaren trok ik in m’n uppie naar Amsterdam om hem daar live te zien in het Concertgebouw. ‘Crusade’, ‘The Diary’ en ‘Bare Wires’ werden helemaal grijs gedraaid. Gewoon rechttoe-rechtaan jaren ‘60 blues, een muzikant zonder opsmuk, gitaarsolo’s van Mick Taylor om U tegen te zeggen, een orgel en mondharp die door je ziel snijden. Elke keer als er weer wat was verdiend toog ik naar muziekwinkel van Wijnen in Doorn om een nieuwe LP te kopen. In één van de hoezen zit nog een aankoopbon van F4,50 en voordeelplakzegels. Mooie tijden en sweet memories, zoals met de hele Wijkse vriendengroep op de brommers naar bluesconcerten in de ‘Weerwolf’ in Leersum. Wat hadden we een plezier. De basis voor BluesinWijk werd daar al gelegd.

Het is 1967 en ik ga met vrienden regelmatig naar de ‘SOOS’ achter de Maranathakerk in Driebergen. Op zeker moment werd dit toen splinternieuwe album gedraaid… Het is zo’n album dat je dan niet meer loslaat … John Mayall heb je net ontdekt, je hoort de invloeden en je weet dat je in een nieuw muzikaal tijdperk bent beland. Ver weg van Elvis Presley en James Brown om maar twee uitersten te noemen. Maar Young en Hendrix gaan op de platenspeler en natuurlijk TenYears After. En jij speelt luchtgitaar bij de eindeloze gitaarsolo’s … de blues is ontdekt.

Een plaat die bij mij destijds (1971) insloeg als een bom. Wat mij betreft het hoogtepunt van Livin’ Blues. Er staat geen zwak nummer op: LB Boogie was een (internationale) hit en Black Night is tijdloos en onverwoestbaar. Ook Keep on en Hitch-Hikin’ mogen er wezen, net als het titelnummer natuurlijk. Ik draai het album nog regelmatig en vind het nog steeds een wereldplaat. Het was de 3e LP van Livin’ Blues (na Hell’s Session en Wang Dang Doodle) met Ted Oberg op gitaar, Nicko Christiansen (zang en saxofoon), John Lagrand op mondharmonica, Ruud van Buuren op basgitaar en Johnny Lejeune op drums. Sinds een aantal jaren noemen Nicko Christiansen en kompanen zich Livin’ Blues Xperience en toeren nog steeds. In 2014 werd het live-album Alive and Kickin’ uitgebracht. Daaruit blijkt dat de band nog steeds haar mannetje staat. Dat bleek ook enkele jaren geleden toen de band door BluesinWijk werd gestrikt en in Langbroek optrad.

Met de LP Astral Weeks startte Van Morrison zijn solocarrière in 1968. Astral Weeks werd destijds al gebombardeerd als een klassieker, maar werd nooit een megasucces van de platenindustrie. The Them-fans konden zijn vertrek en omwenteling niet echt waarderen. Ik waardeer hem zeer voor zijn grote variatie aan stijlen die hij steeds weet te brengen. Blues, Jazz, Soul, Country en Iers Traditioneel Celtic. Astral Weeks heeft altijd bekend gestaan vanwege het mysterieuze karakter, de Poëtische teksten, de Jazztiming en zijn meesterlijke zang. Het album kreeg daarmee een gedenkwaardig spiritueel imago en mag daardoor ook als een echt classic-album door het leven.

Dit is voor mij niet zo moeilijk, ik was direct onder de indruk van C+B hun eerste LP Desolution. Dit was in 1966 een revolutie in de muziek wereld en het is de beste creatie ooit op dit gebied in ons kikkerlandje gemaakt. Desolution wat een emotie op deze langspeler. Deze plaat gaat door merg en been. Het is alweer 9 jaar geleden dat Harry Muskee is overleden. Mijn held. Ik kies voor het nummer Five long years van E Boyd op deze lp. In 1968 is deze lp bekroond met een Edison. Ik was toen 16 jaar en kampeerde al op Texel met mijn puchje. Ik zag C+B toen optreden in Sarasani, helemaal in het donker op het podium. Eelco helemaal in het zwart gekleed en stond doodstil zijn solo’s te spelen. Harry natuurlijk in zijn gebreide trui. Ik heb met kippenvel en met veel emotie staan luisteren. De sfeer paste in de jaren 60 tijd. Het gaf mij energie , kracht en hoop voor de toekomst. C+B liep sindsdien als een rode draad door mijn leven…

Weer tijd voor vinyl en dit keer de dubbelaar van Buddy Guy en Junior Wels PURE RAW BLUES met opnamen uit de jaren 50, een genot om weer eens naar te luisteren. Ik heb samen met Frans Hoving deze blues giganten mogen aanschouwen bij de Bluesestafette in Vredenburg Utrecht 1991. Kippenvel met de gangster van de blues harp Junior Wells in zijn mooie zwarte pak en witte hoed. Het had Frans en mij zeer te pakken en zijn dit dan ook nooit meer vergeten. Buddy Guy, een geweldige gitarist, zagen we later nog meerdere malen in Nederland optreden. Helaas Junior niet meer deze is in 1998 op 64-jarige leeftijd veel te vroeg overleden, maar heeft gelukkig zijn sporen goed na gelaten bij huidige blues harpspelers. Ik ben dan ook blij met de lp’s van hem, die ik regelmatig draai en dan besef waar mooie Bluesmuziek vandaan komt.