De LP van de maand kiezen voor Blues in Wijk… Ontzettend tof om te mogen doen, maar dan blijkt het toch een hele kluif te zijn! Verschillende LP’s hebben namelijk een grote bijdrage geleverd aan de stijl van mijn eigen muziek, dus welke kies je dan?… Brother Dege? Door zijn muziek ben ik slidegitaar en op een resonator gaan spelen. Rory Gallagher? Of wordt het dan toch… Ja! Dan wordt het toch Robben Ford. Want zonder deze blues gigant was ik helemaal niet in aanraking gekomen met de blues. Het album ‘Talk To Your Daughter’ is voor mij de reden geweest dat ik de blues wilde leren spelen op de gitaar.
Dit liedje en het album zijn voor mij echt een waardevolle herinnering. Tijdens mijn studie aan het conservatorium ben ik op enig moment de richting van mijn eigen muziek kwijtgeraakt. In het afstudeer jaar deed je onderzoek naar een artiest of muziekstuk. Ik was op dat moment het spoor bijster, had geen idee wat ik moest kiezen! De zoektocht naar mijn muziek bracht me bij mijn oude telefoon die ik al een paar jaar niet meer had bekeken. Daar kwam ik allemaal MP3’tjes op tegen. Het nummer ‘Talk To Your Daughter’ kwam voorbij en ik weet nog dat het voelde als een ‘donderslag bij heldere hemel.’ Ik bedacht me: dit is wat ik wil! Gewoon met emotie gitaarspelen en bam! Dat vond ik in de blues.
Voor mij zit het in dit nummer in het intro, hoe zijn gitaar erin knalt. Technisch is het heel erg goed gespeeld, maar toch zit er ook heel veel gevoel in zijn spel. Op precies de juiste momenten geeft hij ruimte aan zijn solo. Er zijn veel goede bluesgitaristen, maar bij Robben Ford ben ik altijd weer onder de indruk hoe hij het ook melodisch weet aan te kleden.
Het is voor mij een ontzettend gebalanceerd album. Vol met blues traditionals en zijn eigen interpretatie hiervan, maar ook uitstapjes naar een meer ‘soul- en fusion’-achtige sound zoals bij het nummer ‘Help The Poor’. Zijn solo’s op dit album zijn elke keer weer ‘on point’, bluesy en met uitstapjes naar andere stijlen.
Eén keer heb ik hem live mogen aanschouwen. Hij was al een poos niet meer in Europa geweest en ik wilde hem heel graag een keer live zien. Dus toen hij naar Parijs zou komen in het theater ‘Le Trianon’ had ik meteen tickets besteld. Ondersteund door jonge muzikanten bracht hij een fantastische liveshow. Hoewel hij zelf een enorm rustige energie uitstraalde waren zijn solo’s doordrenkt van emotie. Halverwege de show begaf zijn versterker het waarop hij een poosje luchtgitaar ging spelen. Eenmaal terug in Nederland kwam ik erachter dat hij twee maanden later praktisch om de hoek zou optreden haha.