Toen ik begin jaren tachtig ongeveer 14 jaar oud was, had ik een cassettebandje met daarop muziek van Prince, het nummer Purple Rain. Ook kende ik uit de bladen foto’s van hem, in paars gekleed met wijde bloes, kraagje en pofmouwen, de mode in die tijd. Het had iets Hendrix-achtig die ik ook wel eens op foto had gezien maar ik kende zijn muziek toen nog niet. Eigenlijk verwarde ik twee artiesten.
Nu speelde mijn broer in een band en met de drummer daarvan sprak ik over dat cassettebandje van Prince. Ik zei tegen hem ‘Dit is een mooi nummer van Prince maar volgens mij heette hij vroeger Jimi Hendrix’ waarop de drummer zei dat Jimi Hendrix heel andere muziek maakte.
‘Geef mij dat cassettebandje maar eens dan zal ik op de rest ervan muziek van Jimi Hendrix zetten.’Dit werd de elpee The Jimi Hendrix Concerts.
Deze plaat heb ik kort daarop zelf gekocht. Zelf speelde ik ook al een beetje gitaar maar na het horen van deze elpee dacht ik ‘wat is dit nou?’ De plaat is live opgenomen met al die feedback, en het rammen tegen de versterker, smashing the amps en met nummers als I Don’t Live Today en Red House. Dat laatste nummer begint als blues maar eindigt op de plaat heel wild. Ik snapte er helemaal niks van, live en dan zo ruig en grof.
Maar naarmate ik meer luisterde, vond ik dit toch wel heel anders en prachtig. Vooral het nummer Little Wing, wat een geluid, volvet! Dit smaakte naar meer en vervolgens kocht ik ook Are You Experienced? Dit was een studioalbum en wat overzichtelijker en als gitarist gemakkelijker uit te zoeken maar ik was toen al gegrepen door live uitvoeringen van Hendrix. En ik ben hem altijd geweldig blijven vinden.
Nog even over de elpee, de hoes ervan is een waar kunstwerk, een schilderij met vage contouren in geel en blauw maar onmiskenbaar de beeltenis van Jimi met zijn gitaar.