Het was meestal midden in de nacht, rond een uur of 4. De eerste seconden, die wel op minuten leken, wist ik niet precies meer waar ik was of hoe laat het echt was. Naast mijn bed dansen de groene, oranje en rode lampjes van de equalizer op mijn stereotoren nog vol energie op en neer. Terwijl in mijn inmiddels vermoeide oren Freddy King “If you keep trying you’ll make it through” zingt en zijn gitaarspel blijft doorgalmen, besef ik dat het inmiddels tijd is om de muziek uit te zetten en te gaan slapen zonder koptelefoon op mijn hoofd. Morgen weer een dag. En ga er maar vanuit dat dat wéér een dag is waar ‘Freddy King – His Early Years’ gedraaid gaat worden.
In mijn late tienerjaren kwam ik er via Jimi Hendrix achter dat er zoiets bestaat als blues. Een oom van mij was muzikant en hij had een aantal platen op cassettebandjes opgenomen, waaronder deze verzamel LP van Freddie King: His Early Years. En binnen no-time was ik geobsedeerd door oude blues waarbij de vroege opnames van Muddy Waters en Freddy King bovenaan mijn ranglijsten stonden.
Ik had de gitaar net weer opgepakt, nadat ik door jaren van ziekte niet had kunnen spelen. En Freddy’s jankende, schreeuwerige zang die hij perfect afwisselde met die puntige en dan weer schreeuwende, jankende noten op zijn gitaar pasten perfect bij die periode. En als er één doel in mijn leven was, dan was het om gitaar te leren spelen zoals Freddy. En dus besloot ik om mijzelf te brainwashen door ’s nachts het cassettebandje met Freddy King – His Early Years weer op repeat te zetten en in slaap te vallen met de prachtige klanken van deze gigant.