Hoodooman Blues is een album van Buddy Guy and Junior Wells en dat was voor mij de eyeopener in de jaren 70. Dit was namelijk zo goed te horen dat het in het hier en nu direct op de plaat is gezet zonder studiotricks of over dubbing. En dat is wat echte muziek ook zou kunnen zijn. Echtheid en directheid. Niets ten nadele van de muziek dat overdacht is en overgedubd en gearrangeerd, dat blijft bestaan maar mij spreekt de directheid van het moment erg aan. Zoals een zenmeester die in één beweging een kalligrafie op het doek smijt. Maar een andere waarheid is. Je kunt niet verwachten dat authentieke intieme muziek voor een groot publiek gebracht kan worden. Mensen gaan uit om te lachen, te drinken en te dansen. Wij geven ze een stukje vrijheid dat ze bij hun werk missen. Iedere muzikant heeft liever een volle zaal met leuke mensen dan een paar critici met een opschrijfboekje. En de magie moet je zelf zoeken, daar kan een DJ niet bij helpen, die wil zelf beroemd worden.
