Het is zondag ochtend en ik ben net terug van een mooi feestje op het strand in Scheveningen (Lees… brak), ik loop naar het van hout gemaakte fruitveiling kistje van mijn opa om een LP uit te zoeken zoals ik dat normaal ook elke zondag ochtend doe met een kopje koffie. Toch is deze keer anders, ik wil nu een LP pakken om een ode aan te schrijven voor de website van Blues in Wijk. Twijfel, twijfel, twijfel… Welke zal ik nu eens kiezen? Ries heeft “the London Sessions” al, Wim heeft Elmore James en Bo kiest Muddy… Shit zeg!
Even peinzen, hoe bepaal je nu je lievelings LP? Achja, ik zal toch moeten kiezen. Ik ga voor een echte moderne klassieker “Blues Singer” van Buddy Guy uit 2003. Terug naar de basis! Heerlijke plaat ooit eens van Jos du Floo gekregen als audiobestand “hier moet je echt eens naar luisteren”. Ik vind het een heerlijke plaat, mooie akoestische blues met een heerlijke relaxte sfeer waarvan ik heel ontspannend word en waarbij mijn gedachten wegdwalen naar een wereld van 100 jaar geleden, een wereld zonder haast. Op een of andere manier vind ik het een hele spannende plaat, als je het nummer “Crawlin’ Kingsnake” hoort samen met BBKing en Eric Clapton. Wat een groove zeg! Het nummer “Moanin’ and Groanin’” geeft mij het gevoel van een paar mannen die langs de Mississipie Rivier met elkaar muziek aan het maken zijn. Misschien is het mijn gevoel van brakheid. Maar wat een fijne plaat om eens met een espressootje te beluisteren!