Toen de cd-speler in huize Woestenenk (te Eefde) zijn intrede deed, was ik een jaar of elf. Ik vond het magisch! De lade ging open en dicht, je kon snel verder klikken naar ieder willekeurig liedje en je compleet laten verrassen door de shuffle-functie (ook wel random genoemd, kwam ik later achter). Ik zat in groep 8 van de lagere school en soms ging ik wel eens bij een vriendje spelen waar een cd-speler aanwezig was. Als ik heel voorzichtig deed, dan mocht ik er wel eens een cd in de lade stoppen, maar nu hadden we er zelf dus één. Toen we in Doetinchem na lang wikken en wegen een JVC-toren hadden uitgezocht, stond de installatie te glimmen in onze woonkamer. Mijn ouders kochten er twee dubbelcd’s bij. Zo’n dik doosje met aan twee kanten een cd en een beschermend schuimpje in het midden. Cd’s waren heel duur in die tijd. Ik denk wel 40 gulden. De beide cd’s waren van Eric Clapton. We hadden ze ook op elpee, dus een trefzekere keuze. ‘Backtrackin’ (een verzamelaar) en ‘Just One Night’: Eric Clapton live. Alleen de hoes al: Clapton met zijn zwarte Fender Stratocaster voorop! Ik droomde van zo’n gitaar en wist meteen ook dat ik een baard wilde als ik later groot zou zijn. De platenkast van mijn ouders was al jaren een magneet voor mij. De geur, de afbeeldingen, de verhalen op (of in) de hoes, de link tussen de artiesten… en bovenal de muziek. Ik vond het geweldig. Er was nog geen internet, dus als ik naast de informatie op de hoezen nog meer wilde weten, dan fietste ik naar de bibliotheek om de popencyclopedie op te halen of een biografie van een artiest die ik weer had ontdekt. Iets verder fietsen was het naar Deventer. Daar was Musica, de muziekwinkel. Er hingen echte Fender -en Gibson gitaren. Met een beetje mazzel mocht ik er eentje vasthouden. Op een koopavond mocht ik van mijn ouders een elektrische gitaar uitzoeken. Ik zat al een tijdje op gitaarles en wilde niets liever dan mijn Spaanse (huur)gitaar omwisselen voor een heuse elektrische. De zwarte stratocaster van het merk Hondo paste precies binnen het budget en ik kreeg er een rode draagband bij, net als Clapton! Eenmaal thuis ontdekte ik een knopje op de versterker: drive. Wanneer ik deze indrukte klonk mijn gitaar precies zoals Clapton. ‘Sunshine of your Love’ en ‘White Room’ klonken opeens heel anders dan op mijn Spaanse gitaar. Mijn enthousiasme voor Clapton werd nog groter, want in hetzelfde jaar mocht ik mee naar Eric Clapton in de Statenhal in Den Haag. Daar zag ik hem live. Eric was toen even oud als ik nu zelf ben: 44 jaar.Tien jaar eerder, toen Clapton 34 jaar was en ik nog in de luiers lag, nam hij het album ‘Just One Night’ op, tijdens een tour in Japan. Clapton had al een roemrijk leven achter de rug. De muziek was zijn passie, maar een leven vol drugs en drank verdoezelden zijn talent voor lange tijd. Eind jaren ’70 verving hij zijn vaste Amerikaanse backingband voor een groep Engelse muzikanten. De frisse wind van nieuwe muziekvrienden en met name de inbreng van Albert Lee zorgde ervoor dat Clapton weer met meer vuur ging spelen. ‘Just One Night’ is een plaat waar voor mij veel emotie te horen is in Clapton zijn spel en zang. Ik draaide de elpee en later dus de cd keer op keer. Een zelf opgenomen cassettebandje nam ik mee naar mijn slaapkamer om op mijn eigen stratocaster te oefenen en te oefenen. De drive-knop natuurlijk ingedrukt. Tot op de dag van vandaag is dit album een troost, inspiratie en frustratie (omdat ik het zelf ook wil kunnen spelen, net als hij). Op sommige avonden als ik met mijn band Claptunes weer een avond lang door de liedjes van Eric Clapton reis, dan zijn er momenten dat ik weer terug ben op mijn slaapkamer in Eefde. Dan droom ik weer dat ik net zo goed word als Eric en lijkt het heel even of dat echt zo is. Heerlijk! De dubbel-cd staat nog bij mijn ouders in de kast. Soms pak ik hem er even uit, het vergeelde schuimpje zit er zelfs nog in. Gek eigenlijk, hoe bij het horen van een klank of het zien van een simpel cd-doosje er een heel vat aan herinneringen opengaat.