Ik was 14 toen Led Zeppelin III uitkwam. Het eerste nummer, Immigrant song, was meteen overrompelend (en is dat nog steeds). Ik vond het een onaardse sound. En die stem van Robert Plant. Ruig zonder te schreeuwen. Geweldige plaat ook om bij mee te spelen als jonge gitarist. Zelfs luchtgitaar spelen kon ik ook nu weer niet laten! Het duurde even totdat ik doorhad dat de gitaar bij ‘Bron-Y-Aur Stomp’, wat zelfs nog op single uitkwam, in open stemming stond. Automatisch grijp ik weer naar m’n gitaar om lekker mee te rommelen. Wat leuk is dat om z’n plaat opnieuw te ontdekken. Soort thuiskomen. De hoes is een kunstwerk op zich, nog steeds, tijdloos mooi met die draaischijf en maar minimale informatie. Music is louder than words moeten ze toen al gedacht hebben. Damn right. Ging III nu natuurlijk draaien voor dit stukje en ben opnieuw gevangen door de sound. Alle nummers zijn in mijn geheugen gegrift, wat heb ik die plaat vaak gedraaid. En toch hoorde ik nu weer andere details. Zolang niet gedraaid. Wat zo’n stukje schrijven teweegbrengt. Ik heb ‘m ooit nog op CD erbij gekocht, maar nu op elpee draaien, komt ook de magie van LP’s draaien weer boven. Die komt voorlopig even niet meer van mijn draaitafel af. Het nummer ‘Since I’ve Been loving you’, moet ik nog even apart uitlichten. Een slow blues waar Jimmy Page een van de mooiste gitaarsolo’s aller tijden op speelt. Sommige nummers zoals deze zijn inspiratie geweest bij Homesick & The Backstabbers, mijn eerste band, waarmee we ook vaak in Wijk bij Duurstede gespeeld hebben. En die ritmesectie, zo’n vette drum (John Bonham) & bass (John Paul Jones) sound. Die 4 samen was ook wel part of the magic! In de derde van de middelbare school had ik zo’n legertas, ze waren niet aan te slepen die dingen, een pukkel noemde je dat. Op die van mij stond uiteraard met dikke viltstift… Led Zeppelin. Tijdloos briljant en ik ben weer jaren jonger.
