De eerste keer dat ik in contact kwam met Blues was via de LP-collectie van mijn oudere broer. Hij had o.a. John Mayall’s Bluesbreakers featuring Eric Clapton. Toen was ik een jaar of 9. Uiteindelijk ben ik op mijn 17e gitaar gaan spelen, samen met mijn goede vriend Klaas van Kuilenburg. Er was nog geen Youtube en Spotify waar je nu alles kan vinden als je gitaar wilt leren spelen. Ik kocht het instructieboek van Ted Oberg (Livin’ Blues). Het barré F-akkoord was een groot obstakel. Het duurde weken voordat die lukte en we in ieder geval ‘House Of The Rising Sun’ konden spelen. De volgende stap was het uitzoeken van solo’s. Een van de eerste was de Eric Clapton versie van Freddie King’s ‘Hideaway’ die op de Bluesbreakers LP stond. Elke keer de naald van de pick-up terugzetten ruïneerde de LP volledig natuurlijk. Later kocht ik een pick-up met een 16-toerenfunctie. Dan klonk de solo een stuk langzamer en was beter te horen wat er gebeurde. Op deze manier heb ik tientallen solo’s en licks uitgezocht.
Een van de eerste blues-LP’s die ik zelf kocht was ‘Natural Boogie’ van Hound Dog Taylor & the Houserockers. Lang niet zo virtuoos als Clapton, maar de rauwheid en energie van de muziek kwam als een mokerslag binnen! Er was geen bassist bij, maar gewoon drums en 2 gitaren. Vooral het nummer ‘Sadie’ vond ik geweldig. Het had een soort hypnotiserende vibe die me erg aansprak. Ik vond dat later terug in de muziek van o.a. Howlin’Wolf, R.L Burnside en Fred McDowell. Vaak nummers met 1 akkoord die datzelfde hypnotiserende, trance-achtige hebben. Ik heb door de jaren heen periodes gehad waar ik naar een bepaald soort muziek luisterde of speelde, maar ik kom altijd weer terug bij deze helden. Op een of andere manier klinkt het nooit gedateerd. Bands van nu als Black Keys en My Baby baseren zich ook op deze down-home Blues en bewijzen daarmee een groot publiek te kunnen aanspreken. Mijn huidige Blues-duo Richville met Jody van Ooijen op drums is een direct gevolg van mijn liefde voor deze ‘oer muziek’.