Toen ik dit verzoekje ontving om m’n favoriete/belangrijkste LP te noemen, ontstond er onmiddellijk chaos in mijn hoofd. Help! Aretha Franklin, Bonnie Raitt, Howlin’ Wolf (heel hoorbaar aanwezig), Ray Charles, Robert Wilkins, Snooks Eaglin, Otis Rush meldden zich allemaal als mijn favoriet…Van Morrison deelde een paar fikse duwen uit links en rechts, want hij was toch mijn favoriet? En Hank Williams, en Steve Winwood dan? Nee, hier ga ik niet uitkomen, er is domweg te veel goeie muziek gemaakt. Favoriete band dan? Stones, Duke Ellington, The Band, Little Feat (O ja, Lowell George… stond er ook nog tussen. Hoe hij Long distance love zingt, zo mooi). En dan heb ik nu zeker nog 10 andere “favorieten” niet genoemd…
Kortom ik ga me beperken tot een LP die mij als 15-jarige daadwerkelijk aangezet heeft tot het zingen van de blues. Dan dient zich weliswaar meteen weer een keuze-stress moment aan. Ik werd n.l. door de blues gegrepen op de toendertijd (en dan heb ik het over midden/eind jaren 60) bekende wijze: via de Nederlandse en Engelse bluesbands. En daarna door hun inspiratie-bronnen. Ik was met name helemaal weg van (en ook beetje verliefd op Eelco Gelling) de LP Groeten uit Grolloo van Cuby & the Blizzards, in de toenmalige bezetting, ook met Herman Brood. Het nummer Somebody will know someday was de absolute favoriet, met die prachtige pianopartij en meesterlijke solo van Eelco. Maar toen kwam John Lee Hooker in mijn leven. Ik speelde zelf al geruime tijd gitaar maar wilde op die leeftijd eigenlijk liever zingen, en het nummer waardoor ik eigenlijk een blues-singer geworden ben stond op een LP van John Lee Hooker. Dat was wel even Something Else: die stem, die hypnotiserende gitaarlicks. Ik kwam erachter dat ik best een bluesschema kon spelen, en één van mijn favoriete nummers was “I’m in the mood” op die bewuste plaat. Dit was wat ik wilde kunnen, met die intensiteit muziek maken! Uiteraard eerst alleen op mijn kamer…. 5 jaar later, op mijn twintigste werd ik gevraagd door Barrelhouse en datzelfde nummer werd heel lang het succesvolle laatste nummer van onze optredens. Uiteraard in een echte opwindende Barrelhouse- bewerking…. Dus, vandaar toch de keuze voor: John Lee Hooker Anthologie du Blues nr.4 ! Kijk ook nog even naar de jonge John Lee Hooker op Youtube met Serves me right to suffer uit 1969 en je begrijpt wat ik bedoel….