Waarom dit album? En niet een oude blues held, zoals ‘John Lee Hooker’ of ‘Muddy Waters’?
Dit album is voor mij het beste blues album van nú! Het is een soloalbum èn ook nog eens een akoestisch album. Twee dingen waar ik zelf ook voor sta en als kers op de taart ook nog ’ns live…
De perfectie van het totaal niet perfect zijn, is voor mij de perfectie!
Zijn ‘National’ gitaar klinkt zo puur en direct, zijn stem is nog niet gesmeerd… Ian zet deze middag iets heel bijzonders neer. Hij is in topvorm, zijn spel is puur rauw en vol met passie. De setlist van deze middag is fantastisch, van oude blues classics tot Gospel, aangevuld met eigen werk. Hij babbelt het geheel aan elkaar met leuke verhalen en anekdotes. Het album is opgenomen door de BBC, live in de Royal Albert Hall op 31 oktober 2013. “HET concert waar je bij had moeten zijn!” Gelukkig is er dit live album van gemaakt. Ik weet zeker dat er nu meer mensen zijn die dit concert zeggen bijgewoond te hebben, dan er daadwerkelijk bij waren…zo werkt dat: “Oh ja daar was ik die avond ook bij, het was ongekend goed!” Het album begint met het nummer ‘The Silver Spurs’, gelijk erin met een uptempo blues. Je hoort hem zuchten en steunen nog helemaal niet warm gespeeld. Hij zet het neer zoals je het wilt horen en dan komt zijn stem, deze breekt en het is perfect. Zo volgen de nummers elkaar op en na het 3denummer ben je erbij, die middag in oktober. Het zweet loopt door je woonkamer speakers en de geur van alcohol en sigaretten van de avond ervoor doordringen je neusgaten als wierook. Met de aankondiging van het laatste nummer, een Traditional uit 1850 ‘Hard Times’ van Stephen Foster (een groot liedjesschrijver uit 1800) is het album afgelopen… Het enige wat er overblijft: “Was ik er maar bij geweest op die middag in oktober 2013 in London!”
Veel luisterplezier!