Op mijn verjaardag, 18 mei 1978, kreeg ik van mijn zwager een blues elpee. Nu had ik wel wat Lp’s, veel Jazz maar ook wel Blues. Die laatste categorie was zwaar onderbelicht. Wat oude Lp’s uit de rommelbak van bijvoorbeeld B.B. King, ooit gekocht voor ƒ 5,00. Maar persoonlijk was ik meer verknocht aan Oude Stijl Jazz, Dixieland en New Orleans Jazz. Wel ging ik samen met mijn zwager veel naar het toenmalige Vredenburg Theater naar concerten van blues- en jazzmuzikanten. Lionel Hampton, Buddy Tate maar ook Fernest Arcenaux, Buddy Guy en Junior Wells.
Het verjaardagscadeau bleek een Lp te zijn van Luther Allison, Love Me Papa. Pure Chicago Blues. Mijn zwager verklapte wel dat hij de Lp al op cassettebandje had opgenomen voordat ik hem kreeg. De volgende dag, de visite was weg, de Lp opgezet. Die eerste tonen van de gitaar van Luther, die eerste uithaal van Luther: Love Me Papa………….ik was verkocht. Kippenvel!!! Tweede nummer de intro van Sid Winfield op piano. Derde nummer weer die gitaar van Luther bij Last NightI Lost the Best Friend I Ever Had. Enzovoort. Wat een kunstwerk. Volgens mij ben ik daarna nooit meer zo geraakt door een artiest.
Inmiddels heb ik 32 albums van Luther en heb ik hem voor zijn overlijden 13 keer gezien. Op 12 augustus 1997 is hij helaas veel te jong overleden. Vijf dagen daarna, de 17e, zou hij 59 jaar zijn geworden. Op 17 augustus 1989 was ik bij zijn concert in het Vredenburg en die dag werd hij 50 jaar. Gelukkig heb ik zijn albums nog.