Februari 1980! Tussen de stellingen van het magazijn van het Van Dam Ziekenhuis in Rotterdam, mijn toenmalige day job, hoorde ik… zo dacht ik even, Little Walter uit de radio knallen! Nee!!!…. dat kan niet… Little Walter? op de radio !!?? Met een korte sprint was ik net op tijd om de afkondiging te horen, waarbij ik de naam the Fabulous Thunderbirds, goed in m’n oren knoopte! Ook hoorde ik nog ‘zaterdag de 28e in Exit’! Daar verbaasden, verrasten en overrompelden ze iedere aanwezige diehard Bluesfan totaal. Wat mij (en velen met mij) betreft, het begin van een nieuwe Bluesboom die tot ver in de 90er jaren zou duren. ‘Girls Go Wild,’ exemplaar 1, werd vervolgens grijsgedraaid (kostte me bijna m’n relatie! Lol!) en werd dus binnen enkele maanden gevolgd door exemplaar nr. 2!!
Waarom is die plaat dan zo goed?!
Nog afgezien van de instrumentbeheersing en diepgaande stilistische kennis van de hoofdrolspelers, de fantastische Old School-sound (Bob Sullivan), staat de eigenzinnige repertoirekeuze en de kwaliteit van de eigen songs mijns inziens totaal haaks op alles wat ervoor door (blanke) bluesmuzikanten was geproduceerd. Met name de zgn. harp-driven Blues (denk aan Little Walter, etc.) was nog maar zelden zo gehoord! Obscure (Old School). ‘Louisiana Swamp Pop’ en ‘Texas Blues’, dit alles gespeeld ‘with an attitude’ maakte deze plaat tot een blauwdruk voor een nieuwe generatie Bluesers, die vooral teruggingen naar de originators voor hun inspiratie! Na een slordige halve eeuw is het nog steeds een prachtplaat, voor mij in het rijtje van klassiekers als ‘Live at the Regal’, ‘Hoodoo Man Blues’, etc., die de tand des tijds ruimschoots doorstaan heeft.