Mijn kennismaking met The Blues begon voor mij rond 10-jarige leeftijd. Mijn vader maakte in de jaren ’70 met zijn bandrecorder opnamen van het Belgische radioprogramma “Boom Boom”. De hele week werden deze opnamen gedraaid en als ik thuis kwam van school dan schalden er bij huize Brocken indringende klanken door de kamer. Vooral het nummer “Mad Man Blues” van John Lee Hooker trof mij direct in mijn ziel. Wat was dit voor mysterieuze muziek, wat bedoelde die man, waarom klonk het zo direct, intens en bij vlagen soms gevaarlijk? Dat stampen op de vloer, de rauwe gitaar, die donkere stem…
Veel later zou deze vroege muzikale ervaring mij vormen als mens, als musicus en als Bluesliefhebber. Ik begon me gaandeweg steeds meer te verdiepen in deze muziekstijl en deed de ene na de andere prachtige ontdekking. Muziek van soms wel meer dan 75 jaar oud. Ik struinde tweedehands markten en platenzaken af op zoek naar toen nog zeldzame vondsten.
Muddy Waters – Folk Singer was zo’n vondst. Tijdens mijn zoektocht (ik moet een jaar of 21 geweest zijn) kwam ik deze LP tegen in een oud en aftands ogend platenzaakje ergens in de buurt van de Amsterdamse Jordaan. Eén blik op de hoes en ik wist meteen dat ik deze LP moest kopen. Ik hoefde er niet eens naar te luisteren. Ik rekende 12 Gulden af en spoedde mij naar huis.
Wanneer je het eerste nummer “My Home Is In The Delta” draait dan zet dit meteen de toon voor de gehele langspeler. Negen tracks, pure Delta Blues en vroege Chicago stijl. Gestript van poespas, volledig akoestisch gespeeld en teruggebracht naar de essentie van The Blues. Niets meer, niets minder. In de meeste nummers wordt Muddy bijgestaan door drummer Clifton James en uiteraard bassist Willie Dixon. Op een aantal tracks speelt ook Buddy Guy mee op akoestische gitaar. Je zou gerust kunnen stellen dat de grootsten der aarde hier geregistreerd werden in een parel van een akoestische Blues productie. Muddy Waters is in zijn allerbeste doen, zijn stem klinkt als een klok en zijn gitaarspel, zowel fingerstyle als slide is accuraat en to-the-point fris. De productie, opgenomen in 1964, klinkt warm, open en ruimtelijk. Veel nummers herkennen we van eerdere elektrische opnamen van Muddy Waters; zoals het hier zo mooi ingetogen gespeelde “Long Distance”, het felle “You Gonna Need My Help” en het door Muddy solo gespeelde, authentieke “Feel Like Going Home”, afgeleid van het nummer “Country Blues”; het allereerste nummer dat Muddy ooit opnam toen hij nog in de Delta woonde op de plantage van Stovall in de omgeving van Clarksdale MS. Bijzonder is ook het nummer “My Captain”, klein en ingetogen, met Buddy en Muddy samen op akoestische gitaar.
Ik kon niet meer stoppen met luisteren en zelfs als ik niet overdrijf denk ik dat deze LP maandenlang op mijn draaitafel moet hebben gelegen. Naast de opnamesessies van Robert Johnson is deze plaat voor mij leidend geweest in mijn muzikale vorming.
De vijf elektrisch gespeelde bonustracks die later werden toegevoegd aan de in 1999 geremasterde, digitale heruitgave op CD, geven het album helaas geen bijzondere meerwaarde. Hoewel het hier uiteraard stuk voor stuk gaat om prachtige, zeldzame opnamen van Muddy Waters, sluiten ze niet echt aan bij de originele sfeer en het minimalistische karakter van de intieme akoestische LP. Ondanks dat raad ik iedere muziekliefhebber dit album van harte aan: verplichte kost!