Op het einde van mijn lagereschooltijd, toen er eindelijk échte muziek op de radio kwam, waren er al snel twee kampen, je was Beatles óf Stones fan. Ik behoorde tot die laatste groep hoewel ik ook niet vies was van wat ‘schreeuwend twisten’ op z’n tijd. Heel wat gave bands die lekkere rock-’n-roll speelden maar…, geen geld om al die platen te kopen. Oplossing was een goede Akai bandrecorder met Glas-Ferriet koppen, sleten niet en molden dus ook je tapes niet! Overal werden platen geruild, geleend, en opnames gedeeld.
Op een gegeven moment ontdekten we het programma “Superclean Dreammachine” van Piet Velleman op de radio, de nieuwste platen uit de VS, veel Underground etc. In de vriendenkring hadden er drie een bandrecorder en al snel was de afspraak dat eenieder die thuis was het programma integraal opnam zodat er niets verloren ging en we er later de pareltjes uit konden vissen.
En toen gebeurde het, Velleman draaide Voodoo Child! Electric Ladyland, die plaat moest ik hebben natuurlijk. Ik was al fan van Jimi’s werk, maar dit was anders, lange nummers, ruig, maar ook gevoelig, niet gemaakt om ff snel een hit te scoren of te laten zien hoe virtuoos je wel bent. Minimaal drie ritme en/of stemming wisselingen per nummer en rustig de lulligste bassolo uit de popmuziek spelen als de stemming er om vraagt. (1983… A Merman I Should Turn to Be) De krijsende meeuwen op het strand, de gierende vlammen (House Burning Down), het muzikaal gebruiken van het Wah pedaal en stereo effecten. (De solo in -Come On- die plots in tegenfase gaat zodat het wijds klinkt in stereo, maar er op een mono radio niets van over blijft.)
Jan B., een maat van school, kreeg hem voor z’n verjaardag, kompleet met dames op de hoes! Nu een collectors item, ik hoop dat’ie hem nog heeft. Grijs gedraaid heb ik hem, voor zover je dat van een band kan zeggen natuurlijk. Later, toen ik voor m’n werk veel in de auto onderweg was, werd dit één van de twee cassettebandjes die soms weken achtereen in de speler bleef zitten! (Die andere was “Wish You Were Here” van Pink Floyd.)
De sprekende gitaar aan het begin van -Still Rainin’ Still Dreamin’- gebruik ik nog steeds als ringtone op m’n mobiel! “Hello, how are you?”