Als kleine jongen was ik bezeten van rock & roll muziek uit de jaren 50 (Bill Haley, Little Richard, Gene Vincent). Daarbij werd de smaak aangevuld vanuit de collectie van mijn ouders, die een voorliefde hadden voor Jazz en New Orleans rhythm & blues (Fats Domino).
In mijn tiener jaren ging mijn smaak wat meer in andere richtingen, maar altijd met de blues als basis; Status Quo en ZZ Top waren grote favorieten.
Maar de “echte” blues bleef kriebelen en ik luisterde op donderdagavond altijd naar een blues programma op de radio (Blues Highway met Harro de Jonge). Hierin werd authentieke bluesmuziek gedraaid met vrijwel uitsluitend Afro Amerikaanse artiesten. Let wel, dit soort programma’s waren eigenlijk essentieel, want in die tijd hoorde je muziek verder nergens op de radio en platenzaken verkochten deze muziek ook niet. En internet zou ook pas 25 jaar later zijn intrede doen.
Toen op een avond Willie Dixons’ 29 Ways, uitgevoerd door John Littlejohn werd gedraaid, was dit voor mij een turning point, dit was toch wel de “real deal”! Daarom zou het album waar dit nummer op staat (Highway Is My Home) eigenlijk het album moeten zijn waar dit verhaal uiteindelijk over gaat, maar dat is niet zo. Want er is een album dat nog belangrijker is geweest in de ontwikkeling van mijn muzieksmaak en als muzikant.
Ik raakte steeds meer in de ban van de zwarte Amerikaanse bluesmuziek en minder van de blanke blues. Dit omdat ik erachter kwam dat deze muziek direct voortkomt uit de gospel en veel Afro Amerikaanse muzikanten alle andere hieruit voort gekomen stijlen als funk en soul moeiteloos vermengden met hun blues. Mijn grote held daarin werd Joe Louis Walker; van akoestische Delta blues tot Memphis soul naar Bay Area funk en weer terug.
Hij had al een paar prachtige platen op zijn naam staan, maar toen in 1993 Blues Survivor uitkwam werd dit toch wel mijn alltime favorite blues (tussen haakjes) album, en is dat na 30 jaar nog steeds zo. Een album dat vol staat met prachtige arrangementen, geweldige zang en gitaar, en zeer divers.
Maar wat het album voor mij extra speciaal maakt is dat ik er warme vriendschappen aan heb overgehouden; Henry Oden, de bassist en songwriter op dit album, was en is regelmatig te gast in Huize van Dorth, ook als we op toernee waren met die andere gigant; wijlen Preston Shannon. Ook speelt hij mee op ons album “Hard Loving Man”.
En Joe zelf; heb inmiddels ontelbare keren het podium met hem gedeeld. Als rhythm gitarist met zijn eigen band, of dat de Fuzzy Licks (mijn band) hem mochten begeleiden.
Dat had ik ten tijde dat Blues Survivor uitkwam niet mogen durven dromen.