Al sinds mijn jeugd ben ik enorm muziek liefhebber. Als jonge knul werd ik onder meer gegrepen door de registratie van het Woodstock festival. En tussen alle grootheden die daar op het podium stonden ook mijn absolute gitaarheld Alvin Lee met Ten Years After. Bij hen begon mijn zoektocht naar de oorsprong van hun muziek. Willie Dixon, Robert Johnson, ik kwam ze allemaal tegen en heb genoten van hun werk, al dan niet uitgevoerd door henzelf of andere artiesten. In die tijd begon ik ook met gitaar spelen en pakte ik in mijn eerste bandje de bas op, zoals vaak gebeurt, omdat niemand anders dat wilde doen. En ik ben altijd blijven spelen en doe het nog steeds. Momenteel in the Damn-Inlaws en de band Thin Line. Naast mijn rol als actieve (hobby) muzikant ben ik 8 jaar lang voorzitter van het Platform Auteursrecht bij VNO-NCW geweest. Op die manier kon ik een rol spelen om artiesten een redelijke vergoeding te bieden voor hun werk als auteur of uitvoerend artiest door te onderhandelen over de vergoedingen die het bedrijfsleven via licenties betaalt aan de Auteursrechten organisaties zoals Sena, Buma en Videma.
Maar als het gaat om mijn favoriete album dan is dat het album Slow Down uit 1998 van Keb’ Mo. Keb’Mo omdat hij voor mij dé man is die de brug heeft geslagen tussen de ‘oude, oorspronkelijke Blues’ en de hedendaagse interpretatie ervan. Kevin Moore, zoals Keb echt heet is een virtuoos op gitaar die zowel solo als met een band zijn publiek heel erg aan zich weet te binden. Maar wat ik echt van toegevoegde waarde vind zijn de teksten die hij schrijft. Op dit album Slow Down staan een paar prachtige pareltjes. Mijn favoriet Henry. ‘Remember if you can, when cotton was picked by hand”.
Maar ook zijn leuke spel met tekst in een nummer als Soon as I get Paid vind ik geweldig. Mensen die dit album niet kennen zouden er eens echt voor moeten gaan zitten en naast de heerlijke muziek ook de teksten beluisteren. Ik heb ruim 11 jaar geleden Keb’Mo ook persoonlijk ontmoet. Na zijn optreden in the North Sea Jazz Club in Amsterdam nam hij alle tijd om even één op één te kletsen en een foto te maken. Prachtige herinnering.
Ook mijn persoonlijke lijflied staat op Slow Down, Better man. Mijn opdracht in mijn eigen leven om een beter mens te worden. Dat doe ik onder meer door via de muziek die ik met mijn muziekvrienden maak een beetje plezier te brengen