Hoewel we al vóór 1967 een pickup (platenspeler) in huis hadden met LP’s van de Scorpions, The Beatles en de Kinks, viel voor mij het kwartje toen ik voor het eerst A Hard Road van John Mayall hoorde. Het gitaargeluid was magisch en de toenmalige gitarist Peter Green is tot op de dag van vandaag mijn all time hero. In die tijd begon ik ook mijn eerste pogingen op de gitaar te ondernemen en natuurlijk wilde ik ook al die mooie nummers vlekkeloos spelen. Uiteindelijk, vele zweetdruppels later, was dat ook gelukt en speelde ik in een band die alleen maar nummers van John Mayall speelde. Alle nummers van A Hard Road stonden dan ook op het repertoire. De LP heeft voor mij persoonlijk allemaal klassiekers. Uitschieters zijn het instrumentale nummer The Supernatural, nog steeds ongeëvenaard, en de andere instrumental The Stumble.
De basisbezetting van deze band bestond uit: John Mayall zang/piano/orgel/harmonica/5 en 9-snarige gitaren, Peter Green, zang/sologitaar, John McVie, basgitaar en Ainsley Dunbar, drums. Op de LP werden sommige nummers aangevuld met een blazerssectie. Tot op de dag van vandaag is deze plaat de basis voor mijn eigen gitaarspel. Vanuit deze LP ontdekte ik de weg terug naar de traditionele Amerikaanse blues zo rond het jaar 1900 en ik bestudeerde alle ontwikkelingen en bluesstijlen en kwam uiteindelijk weer bij de Britse blues terecht, waarin John Mayall in diverse bezettingen toch wel een hoofdrol vervulde. A Hard Road was voor mij dus het startpunt van mijn ontdekkingsreis naar de blues en deze ontdekkingsreis is nog lang niet ten einde.