Een van de eerste LP’s die ik in bezit had, was van Elmore James. Ik was toen 11 of 12 jaar en speelde al een jaar of 4 gitaar en vond het toen niet zo spannend. Later toen ik Fleetwood Mac, Hendrix, SRV, Allman Brothers, Mayall en andere groten hoorde, begreep ik dat dat de basis was voor de muziek zoals die zich toen ontwikkelde.
De LP heb ik niet meer, er was een vriend van mij die er helemaal bezeten van was en verzamelde alles van E.J. Je kon aan de opnames horen dat de heren live speelden en naarmate de opnames vorderden en ook de inname van waarschijnlijk Whisky, de muzikale creativiteit bevorderde.
Dust my blues: een standaard blues die door de slide zo binnenkomt. Beetje vals hier en daar maar prachtig, de zang staat als een huis net als een piano; Sunnyland: een apart ritme neemt je mee op reis, hier en daar herken ik Hendrix in deze song; Mean and evil: heerlijk om mee te deinen op de groove, de vroege Stones hebben dit vast beluisterd; Dark and dreary: de partijen voor de blazers zijn geweldig, de gitaar solo is top; Standing at the crossroads: de sax en de bas steunen elkaar, met zo’n combi krijg je elke zaal overeind; Happy home: lekker mee stampen; No love in my heart for you: met Basic Station hebben we Straight Walking manopgenomen, live zoals song op onze cd’s. Ik weet nu waar ik het vandaan heb; Blues before sunrise: wat een stem en bezieling; I was a fool: Chuc komt hierlangs wandelen, lekker stevig; Goodbye baby: hier hoor ik heel erg Fleetwood Mac voorbijkomen, koortje, piano antwoord, solo, prachtig.
Deze songs zijn dierbaar omdat het swingt, wringt en vertelt. Ik hoop echt met Basic Station de helft van dat niveau te halen.