Het was op een vrijdagavond, zo’n 39 jaar geleden, dat ik Barrelhouse voor het eerst zag en hoorde spelen. Het was druk tijdens de voorloper van het Bluesfestival Utrecht, maar ik wist al snel vooraan bij het podium te komen. De stem van Tineke, het gitaarwerk van de broers John en Guus dat je gelijk meeneemt, het pianospel van Han, het slagwerk van Bob, Jan Willem op de bas, het maakte iets in me los. En het volgen van de band was geboren. Ik had het geluk om nog voor de Corona-tijd een optreden mee te maken in de Peppel in Zeist. Er was maar 32 man publiek. Maar het was een heerlijke avond en ik ging met een gesigneerd “Almost There” album naar huis. De sleutel voor 45 jaar succesvol met elkaar optreden en toeren door het land is elkaar de ruimte geven. Dan komen de nominaties en prijzen als beloning. Nog in 2020 een Edison Jazz/World op de lijst bij kunnen schrijven. Dan wordt de titel “Almost There “realiteit, wat je aan het zoeken bent kan ook vlak om de hoek te vinden zijn.
