De LP die mij het meest beïnvloed heeft als gitarist is (bijna vanzelfsprekend voor een blues/rockgitarist van mijn generatie) ‘John Mayall & the Bluesbreakers featuring Eric Clapton’. Ook wel het Beano-album genoemd omdat Clapton op de hoes het gelijknamige stripalbum aan het lezen is. Deze LP lag bij ons thuis omdat mijn (veel) oudere broers deze en vele ander bluesplaten kochten en draaiden.
Ik wil het daarom ook niet zozeer over dit album hebben maar wèl over de LP ‘Getting Ready’ van Freddie King uit 1971. Want dat was de 1e LP die ik zèlf kocht en die minstens zoveel invloed op mijn loopbaan heeft gehad als het Beano-album. Mijn eerdergenoemde broers hadden weliswaar ook Freddie King platen maar dat was vooral materiaal uit begin jaren 60.
Pas veel later overigens ontdekte ik dat mensen als Clapton, Richards, Beck, Hendrix ook naar deze platen hadden geluisterd en daar veel inspiratie aan hadden ontleend. Begin jaren 70 van de vorige eeuw woonde ik in mijn geboortestad Assen en zat daar op de middelbare school. Ik maakte toen al wel muziek met vrienden en/of klasgenoten. In schouwburg De Kolk in Assen (nu DNK; op dezelfde locatie maar gerenoveerd) traden in die tijd regelmatig bands op. Natuurlijk Cuby & the Blizzards maar ook Living Blues en anderen. Het zal rond 1972 geweest zijn dat Freddie King geprogrammeerd stond. Eigenlijk had ik toen geen idee wat ik kon verwachten, maar met een paar muziekvrienden gingen we naar De Kolk. En daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Misschien wel het meest indrukwekkende concert dat ik ooit heb meegemaakt.
Nu is dat in mijn geval dan weer niet zó moeilijk want ik ben niet bepaald een concertganger. Hoe dan ook …om op die leeftijd, begin jaren 70 van de vorige eeuw, in een provinciestad als Assen geconfronteerd te worden met dergelijk Amerikaans showmanship…mindblowing. De band begon te spelen. Allemaal zwarte musici op de blanke 2e gitarist na..en toen kwam Freddie King op. 2 meter lang, een meter breed en een meter diep in mijn beleving en de gitaar snoei en snoei-hard. Aan het eind vd show legde hij zijn Gibson ES in de nek terwijl hij het publiek bleef aankijken. Vergeleken bij Freddie’s hoofd leek die gitaar wel een ukelele. En zijn stem…vernietigend goed. Zo vol soul en blues.
Dus ja..niet zo gek dat ik de volgende dag naar de platenwinkel snelde (waar nu café De Koppelpaarden zit) en de plaat ‘Getting Ready’ kocht en die noot voor noot uitploos, zoals ik dat ook met het Beano-album had gedaan. Dat waren er overigens meer: Gary Moore, Eddie van Halen om een paar te noemen. De plaat heb ik nog steeds …vol met krassen van het keer op keer de naald terugplaatsen om een gitaarstukje uit te zoeken.