16 juni 2017 MICHAEL DE JONG

Een prachtige luisterbluesavond met Michael de Jong. 

UITVERKOCHT

Muziektheater Rijnstraat 3 Wijk bij Duurstede. 

Aanvang 20.30 uur. Tickets €15,-. 

Ticketverkoop: E-tickets (excl. ticketkosten)  via de ticketknop boven aan deze pagina, bij van Ginkel Muziek, Achterstraat 1 te Wijk bij Duurstede, tel: 0343-574522 of Calypso theater.

Op 18 februari 2017 werd Michael de Jong opgenomen in de Dutch Blues Hall of Fame, de hoogste onderscheiding die de blues in Nederland kent.

Tijdens zijn  optreden op 16 juni in Wijk bij Duurstede wordt hem de daarbij behorende Award officieel uitgereikt door de Dutch Blues Foundation.

De Jong werd geboren in Frankrijk uit een Franse moeder en een Friese vader. Samen met zijn ouders emigreerde hij op vijfjarige leeftijd naar de Verenigde Staten, waar hij opgroeide in Grand Rapids. Op zijn zesde kreeg hij de zangmicrobe te pakken via het kerkkoor. Op zijn dertiende leerde hij zichzelf gitaar spelen na een concert van Johnny Cash  bijgewoond te hebben - "Dat wil ik ook doen.". Op zijn achttiende startte hij zijn eerste band, The Nightwalkers.

In 1967 verhuisde hij naar Detroit, waar hij geregeld optrad op het John Sinclair's Ann Arbor Blues Festival. Tussen 1970 en 1974 reisde hij door de Verenigde Staten om uiteindelijk te belanden in New Orleans.  Daar trad hij gedurende dertien maanden zo goed als iedere nacht op in de louchere buurt van Bourbon Street. In 1975 settelde hij zich in Californie wat tot 19 september 1984 zijn nieuwe verblijfplaats zou zijn. Daar trad hij op met legio muzikanten: Jerry Garcia, Paul Butterfield, Albert Collins, John Lee Hooker, Maria Muldaur, Country Joe, Charlie Musselwhite, Albert King... Alsof dit nog niet genoeg was, sloot hij zich toen aan als gitarist bij blueslegende Jimmy Reed  en band. In die tijd begon hij onder invloed van Jimmy Reed zijn eigen teksten te schrijven.

In 1981 nam hij zijn eerste album op, All Night Long. In 1984 had hij genoeg van de Amerikaanse "geldwolf-cultuur" en, zwerend nimmer naar de Verenigde Staten terug te keren, keerde hij terug naar Europa waar hij Parijs, Londen en Bremen doorkruiste om in Kopenhagen, Denemarken zich te settelen van 1985 tot 1988. Toen schikte hij zich naar zijn Nederlandse naam en vertrok naar Nederland. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig leefde Michael een eerder turbulent leven in Amsterdam. De seks, drugs en blues van die en vroegere dagen eisten uiteindelijk hun tol en rond 1992 kreeg hij het vonnis HIV-positief te horen. Zoals hij zelf zegt heeft hij zich aan alle zonden, buiten moord, schuldig gemaakt. Toch heeft hij sinds dan drank en drugs afgezworen. In 1993 vestigde hij zich in Dordrecht, waar hij tot op vandaag nog steeds in zijn eerste eigen huis verblijft.

Zijn eerste Europese cd was Fugitive Love Songs (Tombstone Records - 1993). Drie jaar later kwam zijn volgende studioplaat Who's Fooling Who uit onder Munich Records. Voor Munich Records nam hij zeven platen op, vaak in één take. In 2012 kwam zijn recentste studioplaat uit: Life in D-Minor.

Michael de Jongs muziek is door de jaren heen niet helemaal hetzelfde gebleven. Waar hij in zijn vroege jaren meer beïnvloed werd door jaren vijftig blues en rockabilly, speelt hij vandaag voornamelijk solo, iets ingetogener en met een rauwe, doorleefde stem waarin lief en leed doorklinkt, begeleid door bluesy gitaarriffs. In zijn teksten durft hij nu eens het verval van de maatschappij te hekelen, dan weer vormen zijn ruwe levenservaringen en geloof een inspiratiebron. Zijn vader draagt hij op handen en wanneer hij die even vrij heeft, wijdt hij ze aan, zoals hij zelf zegt, Gods meesterwerk: de vrouw. Hij is een sterke voorstander van "betaalbare" muziek. Zo stelt hij op zijn website zelfs niet langer uitgebrachte albums gratis ter beschikking.

IMG_7872

Michael de Jong in het Lingehuis te Geldermalsen op 7 februari 2015: ‘An Evening With The Blues’. 

Tekst: Paul Scholman / Foto’s en Video: Bert Lek

Henk Demper, spreekstalmeester van Stichting Betuws Blues & Jazz promotie opent de avond met de mededeling dat het Lingehuis nog één keer beschikbaar is voor een mooie bluesavond in Geldermalsen en dat is op 7 april a.s. als Spencer Bohren deze lange reeks komt afsluiten en de stichting noodgedwongen verder gaat in het naburige dorp Meteren. Daar wordt hard gebouwd aan het ‘MFC De Pluk’, die ook plaats biedt aan een concert/filmzaal met 92 stoelen, die ingeschoven kunnen worden in de wand. Wanneer de stoelen verborgen zijn, kunnen we 160 staanplaatsen hebben.

Wat kan ik verwachten van Michael de Jong? Ik heb wel een vermoeden. Ik had Michael ooit een jaartje of 13 terug in ‘Het Dak’ in Leerdam gezien en daar was ik zeer onder de indruk geraakt van de man. Korte tijd later nog een keer in de kleine zaal van het Muziekcentrum Vredenburg te Utrecht waar je in de kleine zaal met een uitstekende akoestiek een perfect geluid had. Michael had toen net het album ‘Park Bench Serenade’ uit. Mijn grootste vraag: is hij nog bij stem? Ja dat is hij, zo blijkt al snel. Michael komt het podium op, gaat zitten, vindt het licht wat te fel en dat wordt snel voor hem aangepast. Daar is Mountain of Love, ‘an oldie’ vertelt Michael (My version…. zegt ie erbij). Train Don’t Run There Anymore, een meeslepend melancholisch nummer, is de volgende in een lange reeks intrigerende songs.

“I NEVER use any kind of a playlist. I kind of “feel” the place out for the first song and THAT one can be a surprise (even to myself”). Hij klinkt bijna nog net als in 2002. Natuurlijk heeft Michael wel wat aan kracht ingeboet, maar het is ruim voldoende om je vast te houden en te luisteren en vooral je mond te houden. Het lijkt wel of niemand iets durft te zeggen, zo stil is het in het uitverkochte zaaltje. Het Michael venijn vind je nog steeds terug in zijn nummers.

IMG_7891

Michael neemt tussen de nummers ruim de tijd om zijn gitaren te stemmen, Pietje precies als hij is, maar daar krijg je wel wat voor terug en zelfs bij het stemmen is het stil. Veel van zijn nieuwe cd ‘Something For The Pain’ wordt gespeeld. Een van de vele hoogtepunten is het titelnummer van deze plaat. Een technisch hoogstaand nummer waarbij Michael geraffineerd met zijn linkerhand op de hals snaar voor snaar bespeeld, maar wel in een soort uptempo manier en dan de teksten, die zijn niet gebaseerd op rijmschema’s. Het gaat ergens over. Vaak gaat het over hoe hij tegen het leven aankijkt, wat hij voelt, wat hij meemaakt. Op het gebied van politiek, religie, pijn, en alles wordt even intensief gespeeld en ingetogen gezongen, uitbundig gezongen of fel als het moet, als er misstanden aan de kaak worden gesteld door hem.

Rancuneus kan hij ook zijn zo is gebleken. Hij had een conflict met Munich records wat hem deed besluiten zijn cd’s uit die tijd als gratis download op zijn eigen website te zetten.Tussen de nummers door is er plaats voor verhaaltjes en humor. Zelfs aan het einde van het concert een medley van Buddy Holly met de vraag of het erg is dat hij dat gaat spelen met eventueel een foutje, maar de lol spat er dan ook van af. Dan ook nog even met een stevige toegift spelen waar de vonken werkelijk vanaf vliegen. De dankbaarheid van het publiek is een minutenlang staande ovatie aan een man die een véél grotere status verdient dat hij nu heeft. The Dutch Blues Foundation krijgt een sneer van hem. Ikzelf roep al jaren dat de man minimaal in de Hall of Fame hoort te staan, een oeuvre prijs moet krijgen, gezien de staat van dienst die hij heeft opgebouwd, ook aan de overkant van de plas waar ze The Blues hebben uitgevonden, maar vooral ook hier in Nederland. Het is Michael met de paplepel ingegoten en hij speelt alweer een jaar of 20 in Nederland en heeft een berg cd’s afgeleverd waar geen bluesman of -vrouw aan kan tippen. De intensiteit is groot, hij is altijd origineel en dus verveelt het nooit. Hij vindt dat er twee mensen binnen deze landsgrenzen waren die er voor in aanmerking kwamen. Harry Muskee en naar goed gebruik en bescheidenheid (be)noemt Michael zichzelf, in mijn ogen volkomen terecht, als de nummer twee.

IMG_7888

IMG_7926

De man ademt blues en heeft aan de zelfkant van de samenleving geleefd. Op straat dus, met drank en drugs, lees hier ons recente interview met hem, maar moet hij daarvoor veroordeeld blijven en niet geëerd worden? Als we als vooruitstrevend blueslandje onszelf serieus willen blijven nemen en door ons omringende landen en het grote land waar de blues vandaan komt serieus willen worden genomen, moeten we kijken naar wat de man heeft gepresteerd. en niet het lachertje worden door deze parel onder het vloerkleed te moffelen! Mijn mening is dat Michael de Jong bij leven geëerd moet worden en niet postuum! Wat mij betreft is de lobby weer opgestart… Wellicht zijn er blueslovers die hem niet kennen, maar de komende weken, maanden de kans hebben om dat recht te zetten en hem op waarde kunnen schatten.

Ik heb nog even wat opmerkingen na afloop van het concert op een rijtje gezet die recht doen aan deze uitstekende bluesavond:

* “Geloof dat we een heel erg bijzondere bluesavond hadden. Uitverkocht Lingehuis, muisstille zaal, bijna 3 uur adembenemende blues, prachtige songs, veel improvisatie, passie, hartstocht. Blues straight from the heart!  Man wat een concert! Met volle teugen genieten van een absolute topavond”.
* “Je hebt echt wat gemist. Het was een optreden om in te lijsten. Zo maak je ze tegenwoordig niet meer zoveel mee”.
* “Heerlijk avondje hel en verdoemenis.”
* “Wat een topavond zeg!”
* “Nog altijd vlijmscherp deze man. Heerlijk om te zien en te beluisteren”.
* “Vooral de gitaarkoffer is mooi, als die kon praten?”
* “Hij is al 70 en dan gewoon beginnen om 20.30 en met slechts een kleine onderbreking doorgaan tot 23.45 uur. Petje af”.
* “Het was een bijzondere avond in zo’n provincieplaatsje als Geldermalsen: in het Lingehuis trad Michael de Jong op en het was geweldig om naar deze man te kijken en te luisteren en de mensen…die waren muisstil en onder de indruk.”
* “Sommige teksten geven je kippenvel….”
* “Ik voel me bevoorrecht om bij zulke concerten aanwezig te kunnen zijn…”

Website Michael de Jong

Michael de Jong – “Almost Rained Today”

 
  • Aegir Marine
  • Anton Rekké Ontwerp Advies
  • Autobedrijf Frank Groenen
  • Colorspace
  • dufloo
  • Fonds Podiumkunsten
  • Gall & Gall
  • GEPU
  • Go-Autoparts
  • accountenskantoor harte
  • Holtech
  • Hotel Bistro Florian
  • kos elektrotechniek
  • krommerijn festival
  • mada vof
  • Makelaarskantoor Patty van Rooijen
  • MKB Assist
  • Notaris Elshof Rhenen
  • plinten profielen centrale
  • Psychotherapiepraktijk Theysmeyer
  • Rabobank Kromme Rijnstreek
  • Richard Heres Schilderwerken
  • Rutges Vernieuwt
  • telecombinatie
  • Van Dillen
  • Ver-der-kijken
  • willem van de kraats
 
 
 

Copyright © 2011, 2012, 2013, 2014 Stichting BluesInWijk Wijk bij Duurstede.
Alle rechten voorbehouden.